วันพฤหัสบดีที่ 17 พฤศจิกายน 2016
ระลึกถึง น.เอลีซาเบ็ธ แห่งฮังการี นักบวช
วว 5:1-10 / ลก 19:41-44
บทอ่านจากพระวรสารนักบุญลูกา
ขณะที่พระเยซูเจ้าเสด็จมาใกล้กรุงเยรูซาเล็ม พระองค์ทอดพระเนตรเมืองนั้นแล้วทรงกันแสง ตรัสว่า “ถ้าในวันนี้เจ้าเพียงแต่รู้จักทางนำไปสู่สันติ ก็จะเป็นการดี แต่ทางนั้นถูกซ่อนไว้จากดวงตาของเจ้าเสียแล้ว วันนั้นจะมาถึงเจ้า เมื่อข้าศึกสร้างที่มั่นล้อมเจ้า จะตรึงเจ้าไว้อย่างแน่นหนารอบทุกด้าน จะบุกทำลายเจ้าและลูกหลานที่อาศัยอยู่ในเจ้าจนราบเป็นหน้ากลอง และจะไม่ปล่อยให้มีก้อนหินซ้อนกันอยู่ในเจ้าอีก เพราะเจ้าไม่รู้จักเวลาที่พระเจ้าเสด็จมาเยี่ยมเจ้า”
(พระวาจาของพระเจ้า)
——————
ถ้าเล่าถึงการทำลายล้าง เหมือน ภาวะสงคราม เรากำลังเล่า “มุมมืดในมนุษย์”
แม้ว่า “ช่วงสุดท้าย” ของปีพิธีกรรม พระวาจาจะเล่าเรื่อง การทำนาย การเลิกล้าง การเปลี่ยนแปลง แต่ไม่ใช่ “เน้นการทำลาย”
การเปลี่ยนแปลง เป็นการปรับสภาพ ที่อับให้แจ้ง ที่ซ่อนเร้นให้กระจ่าง ที่มืดมนให้สว่าง ที่เป็น “หัวใจหลัก” ของการเปลี่ยนแปลง ดังนั้นวิวรณ์จึงบอกเรื่องลูกแกะเชิงสัญญลักษณ์ว่า
“แล้วข้าพเจ้าเห็นลูกแกะของพระเจ้าตรงกลางพระบัลลังก์ในหมู่ผู้มีชีวิตทั้งสี่ตนและบรรดาผู้อาวุโส ลูกแกะนั้นทรงยืนอยู่ทั้งๆ ที่ถูกประหารชีวิตแล้ว มีเจ็ดเขา เจ็ดตา หมายถึงจิตทั้งเจ็ดที่พระเจ้าทรงส่งไปทั่วแผ่นดิน”
ประชากรของพระเจ้า ถูกเรียกว่า “ลูกแกะ” มาหลายครั้ง เจ็ดก็เป็นเลขทั้งครบ เราจึงเห็นว่า เราจะเปลี่ยนแปลงพัฒนาไปสู่ความครบครัน หรือ ความสมบูรณ์ (ดังเลข 7) เราต้อง “ผ่าน” การเปลี่ยนแปลง พัฒนา ปรับแต่ง ให้ได้
คนที่ ย่ำ อยู่กับที่เดิมๆ เรา “ไม่น้อมรับ” ไม่ยอมรับการเปลี่ยนแปลง ที่เป็น เรื่อง “เสียหาย” “ทำลาย” จิตวิญญาณที่งอกงาม เจริญได้ ด้วยการปรับพัฒนาก้าวหน้า เมื่อมีเรื่องไตร่ตรอง เมื่อต้องการพิจารณาใคร่ครวญ ที่เป็น “ปัจจัยหลัก” ของการเจริญเติบโตในชีวิตฝ่ายวิญญาณของเราคริสตชน
