วันศุกร์ที่ 4 พฤศจิกายน 2016
ระลึกถึง น.ชาร์ลส์ โบโรเมโอ พระสังฆราช
ฟป 3:17-4:1 / ลก 16:1-8
บทอ่านจากพระวรสารนักบุญลูกา
เวลานั้น พระเยซูเจ้าตรัสกับบรรดาศิษย์อีกว่า “เศรษฐีผู้หนึ่งมีผู้จัดการดูแลผลประโยชน์คนหนึ่ง มีผู้มาฟ้องว่าผู้จัดการคนนี้ผลาญทรัพย์สินของนาย เศรษฐีจึงเรียกผู้จัดการมาถามว่า ‘เรื่องที่เราได้ยินเกี่ยวกับเจ้าเป็นอย่างไร จงทำบัญชีรายงานการจัดการของเจ้า เพราะเจ้าจะไม่ได้เป็นผู้จัดการอีกต่อไป’ ผู้จัดการจึงคิดว่า ‘ฉันจะทำอย่างไร นายจะไล่ฉันออกจากหน้าที่ผู้จัดการแล้ว จะไปขุดดินก็ทำไม่ไหว จะไปขอทานก็อายเขา ฉันรู้แล้วว่าจะทำอย่างไรเพื่อว่าเมื่อฉันถูกไล่ออกจากหน้าที่ผู้จัดการแล้ว จะมีคนรับฉันไว้ในบ้านของเขา’
เขาจึงเรียกลูกหนี้ของนายเข้ามาทีละคน ถามคนแรกว่า ‘ท่านเป็นหนี้นายข้าพเจ้าเท่าไร’ ลูกหนี้ตอบว่า ‘เป็นหนี้น้ำมันมะกอกเทศหนึ่งร้อยถัง’ ผู้จัดการจึงบอกว่า ‘นำใบสัญญาของท่านมา นั่งลงเร็วๆ เขียนแก้เป็นห้าสิบถัง’ แล้วเขาถามลูกหนี้อีกคนหนึ่งว่า ‘แล้วท่านล่ะ เป็นหนี้อยู่เท่าไร’ เขาตอบว่า ‘เป็นหนี้ข้าวสาลีหนึ่งร้อยกระสอบ’ ผู้จัดการจึงบอกว่า ‘เอาใบสัญญาของท่านมาแล้วเขียนแก้เป็นแปดสิบกระสอบ’
นายนึกชมผู้จัดการทุจริตคนนั้นว่าเขาทำอย่างเฉลียวฉลาด ทั้งนี้ก็เพราะบุตรของโลกนี้มีความเฉลียวฉลาดในการติดต่อกับคนประเภทเดียวกันมากกว่าบุตรของความสว่าง”
(พระวาจาของพระเจ้า)
——————
การนิยามคำว่า “โลก” ก็คือความมั่งคั่ง การกอบโกยกักเก็บ วิสัยการหามาเพื่อตนเองมั่งคั่ง การคิดเพื่อตัวเองหาเพื่อตัวเองสนใจแต่ปริมาณ วัดคุณค่าแค่ความสมบูรณ์ของเนื้อตัว ทรัพย์สิน
เรากำลังเดินอยู่ในโลกที่เป็นจริง เราจะทำลาย “โลก” แล้วเดินบนอากาศ ไม่ได้จริงๆ
เพราะการตีความโลก “ให้เป็นโลกตรงข้าม” เรากำลัง “ที่ยืน” ในความเป็นจริง
แต่การ “เบนมุ่ง” แต่เรื่องความมั่งคั่ง มั่งมี เพิ่มพูน พอกเพิ่ม ที่นักบุญเปาโลเรียกว่า “พระเจ้าของเขาทั้งหลายคือท้อง เขาอ้างความน่าละอายมาโอ้อวด เขาสนใจสิ่งของของโลก” นั่นแหละคือ โลก
ครองโลก หวงพื้นที่โลก ที่จะทำให้คนอื่นยืนได้น้อยลง มีพื้นที่แคบสั้นน้อยกว่าตัวเอง
การเล่าเรื่องผู้จัดการที่ฉลาดแบบโลก ที่ว่า “นายนึกชมผู้จัดการทุจริตคนนั้นว่าเขาทำอย่างเฉลียวฉลาด ทั้งนี้ก็เพราะบุตรของโลกนี้มีความเฉลียวฉลาดในการติดต่อกับคนประเภทเดียวกันมากกว่าบุตรของความสว่าง”
เพราะการจัดการให้ตัวเองเพิ่มพูน จัดการให้ตัวเองพอกเพิ่มต่างหาก ที่ทำให้ตัวเองกว้างใหญ่ไพศาลในโลก และจัดการบีบรัดคนอื่นให้ตกขอบล่าง ที่เป็นการขาดความรักต่อพี่น้อง ที่คนเน้นพื้นที่ในโลก กำลังนิยามว่าตนเองอยู่ได้แค่ในโลกนี้ กำลังทำกันอยู่
