วันอังคารที่ 2 สิงหาคม 2016
สัปดาห์ที่ 18 เทศกาลธรรมดา
น.เอวเซบิโอ แห่งแวร์แชลลี พระสังฆราช
น.เปโตร ยูเลียน ไรมาร์ด พระสงฆ์
ยรม 30: 1-2, 12-15, 18-22 / มธ 14: 22-36
บทอ่านจากพระวรสารตามคำเล่าของนักบุญมัทธิว
ทันทีหลังจากนั้น พระเยซูเจ้าทรงสั่งให้บรรดาศิษย์ลงเรือข้ามทะเลสาบล่วงหน้าพระองค์ไป ในขณะที่พระองค์ทรงจัดให้ประชาชนกลับ เมื่อทรงลาประชาชนแล้ว พระองค์ก็เสด็จขึ้นไปบนภูเขาเพื่อทรงอธิษฐานภาวนาตามลำพัง ครั้นเวลาค่ำ พระองค์ทรงอยู่ที่นั่นเพียงพระองค์เดียว ส่วนเรืออยู่ห่างจากฝั่งหลายร้อยเมตร กำลังแล่นโต้คลื่นอย่างหนักเพราะทวนลม เมื่อถึงยามที่สี่ พระองค์ทรงดำเนินบนทะเลไปหาบรรดาศิษย์ เมื่อบรรดาศิษย์เห็นพระองค์ทรงดำเนินอยู่บนทะเลดังนั้น ต่างตกใจมากกล่าวว่า “ผีมา” และส่งเสียงอื้ออึงด้วยความกลัว
ทันใดนั้น พระเยซูเจ้าตรัสแก่เขาว่า “ทำใจให้ดี เราเอง อย่ากลัวเลย” เปโตรทูลตอบว่า “พระเจ้าข้า ถ้าเป็นพระองค์ ก็จงสั่งให้ข้าพเจ้าเดินบนน้ำไปหาพระองค์เถิด” พระองค์ตรัสว่า “มาเถิด” เปโตรจึงลงจากเรือ เดินบนน้ำไปหาพระเยซูเจ้า แต่เมื่อเห็นว่าลมแรง เขาก็กลัวและเริ่มจมลง แล้วร้องว่า “พระเจ้าข้า ช่วยข้าพเจ้าด้วย” ทันใดนั้นพระเยซูเจ้าทรงยื่นพระหัตถ์จับเขา ตรัสว่า “ท่านช่างมีความเชื่อน้อยจริง สงสัยทำไมเล่า” เมื่อพระองค์เสด็จขึ้นมาประทับในเรือพร้อมกับเปโตรแล้ว ลมก็สงบ คนที่อยู่ในเรือจึงเข้ามากราบนมัสการพระองค์ทูลว่า “พระองค์ทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้าอย่างแท้จริง”
พระเยซูเจ้าทรงข้ามฟากพร้อมกับบรรดาศิษย์มาขึ้นฝั่งที่เมืองเยนเนซาเรท ผู้คนที่นั่นจำพระองค์ได้ จึงส่งข่าวต่อ ๆ กันไป ทั่วบริเวณนั้น เขานำผู้เจ็บป่วยทุกคนมาเฝ้าพระองค์ ทูลขอสัมผัสเพียงฉลองพระองค์เท่านั้น และทุกคนที่สัมผัสแล้ว ก็หายจากโรค
(พระวาจาของพระเจ้า)
———————
เราควรต้องพบเจอ “ความล้มเหลว” โดยไม่ต้องร้องขอให้มีแต่ความสำเร็จ ก็เพราะว่า พระเจ้าทรงแสดง “ความเมตตา” ของพระองค์ เมื่อเราพบกับความล้มเหลว และลุกขึ้นมาได้
ความเมตตาของพระเจ้า “ชัด” เวลาที่เราล้ม เราเหลวไหล เราเสียหาย และได้เวลา โอกาส สำนึก ไตร่ตรอง ย้อนคิด ตั้งตน ปรับปรุง เสียใหม่
ความไม่ลงตัว ความล้มเหลวล้มลุกคลุกคลาน การดูไม่ได้เรื่อง เหมือนไม่ได้ความ กลับเป็น “หนทางที่พระเจ้าแสดงพระเมตตาต่อเราชัด” กว่า เวลาที่เราสำคัญตัวเอง ให้เกียรติยกย่องฝีไม้ลายมือของตัวเอง
ลองพิจารณาหนังสือประกาศกเยเรมีย์ว่า
“องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ “ดูซิ เราจะตั้งกระโจมของยาโคบให้กลับดีเหมือนเดิม เราจะสงสารที่อาศัยของเขา เมืองจะถูกสร้างขึ้นอีกบนกองซากปรักหักพัง พระราชวังจะถูกตั้งขึ้นอีกอยู่ในที่เดิม เพลงขอบพระคุณ และเสียงของผู้ฉลองยินดีจะออกมาจากที่เหล่านั้น”
บทเรียน “ล้มลุก” แบบนี้เอง ที่พระเจ้า “ชัด” ตัวเรา “ด้อย” พระเจ้า “เด่นชัด” ตัวเรา “เป็นส่วนหนึ่ง” มากกว่า “ตัวเราเด่นออกมา”
ดังนั้น เราจะเห็นพระเจ้าองค์ความเมตตาชัดเจน เมื่อชีวิตเราเหมือน “ขาลง” “ล้มเหลว” ดังประสบการณ์การพบพายุในเรือของเปโตร ที่เรียบเรียงได้ว่า “ทันใดนั้นพระเยซูเจ้าทรงยื่นพระหัตถ์จับเขา ตรัสว่า “ท่านช่างมีความเชื่อน้อยจริง สงสัยทำไมเล่า” เมื่อพระองค์เสด็จขึ้นมาประทับในเรือพร้อมกับเปโตรแล้ว ลมก็สงบ คนที่อยู่ในเรือจึงเข้ามากราบนมัสการพระองค์ทูลว่า “พระองค์ทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้าอย่างแท้จริง”
พระเจ้าองค์ความเมตตา แสดงองค์ในฐานะบุตรพระเจ้า ในเวลาแบบนี้ในชีวิตของเราจริงๆ
(Credit จาก Facebook คุณพ่อฉลองรัฐ สังขรัตน์)
