วันศุกร์ที่ 22 เมษายน 2016
สัปดาห์ที่ 4 เทศกาลปัสกา
กจ 13:26-33….
26พี่น้องทั้งหลาย ผู้เป็นบุตรจากเชื้อสายของอับราฮัมและท่านที่เคารพยำเกรงพระเจ้า พระเจ้าทรงส่งข่าวเรื่องความรอดพ้นนี้แก่เรา 27ชาวเยรูซาเล็มและบรรดาหัวหน้าไม่ยอมรับพระเยซูเจ้า จึงตัดสินลงโทษพระองค์ ทำให้ข้อความของบรรดาประกาศกที่อ่านทุกวันสับบาโตเป็นจริง 28แม้ว่าเขาไม่พบเหตุผลที่จะประหารพระองค์ได้ เขาก็ยังขอปีลาตให้ประหารพระองค์ 29เมื่อทำให้ทุกสิ่งที่เขียนไว้เกี่ยวกับพระองค์เป็นจริงแล้ว เขาจึงปลดพระองค์ลงจากไม้กางเขนและนำไปวางไว้ในพระคูหา
30แต่พระเจ้าทรงบันดาลให้พระองค์กลับคืนพระชนมชีพจากบรรดาผู้ตาย 31ตลอดเวลาหลายวัน พระองค์ทรงแสดงพระองค์แก่ผู้ที่เดินทางจากแคว้นกาลิลีมายังกรุงเยรูซาเล็มพร้อมกับพระองค์ และบัดนี้เขาทั้งหลายเป็นพยานยืนยันถึงพระองค์ต่อหน้าประชาชน
32เราขอประกาศข่าวดีให้ท่านทั้งหลายรู้ว่า พระสัญญาที่ประทานแก่บรรดาบรรพบุรุษนั้น 33พระเจ้าทรงกระทำให้เป็นจริงสำหรับเราทั้งหลายผู้เป็นลูกหลาน โดยทรงบันดาลให้ พระเยซูเจ้ากลับคืนพระชนมชีพจากบรรดาผู้ตาย ดังที่มีเขียนไว้ในเพลงสดุดีบทที่สองว่า
“ท่านเป็นบุตรของเรา
เราให้กำเนิดท่านในวันนี้”
อรรถาธิบาย....
• เปาโลมีแต่ประกาศ ประกาศ “พระเยซูเจ้า พระสัญญา และพระองค์คือเรื่องราวความรอดพ้น” ดูสิครับ คนที่เคยปฏิเสธพระเยซูเจ้าแบบสุดลิ่มทิ่มประตูกลับกลายเป็นคนที่ ได้ “มีประสบการณ์กับเสียงของพระเยซู และกับแสงของพระเยซู บนถนนไปเมืองดามัสกัส และจากวันนั้น เปาโลไม่ขัดหนทางของพระเจาอีกเลย...”
• “ประสบการณ์แห่งความเชื่อ” การได้พบกับเสียงของพระเยซูเจ้า บนถนนไปเมืองดามัสกัส “เซาโล เซาโล เจ้าเบียดเบียนเราทำไม...”
• เพราะความเชื่อ “คือประสบการณ์แห่งการได้พบปะกับพระคริสตเจ้า” “Personal Encounter with Christ” (Benedict XVI, Porta Fidei) ความเชื่อ คือ การได้พบประสบหรือมีรปะสบการณ์ตรงกับพระเจ้า กับเสียงของพระเจ้า และการพบปะนี้ยังคงเป็นไปได้อย่างเสมอและต่อเนื่อง เมื่อเราได้พบปะกันและกัน ได้ยอมรับว่า พระเยซูเจ้าปรากฎพระองค์ในเพื่อนพี่น้องผู้ต้ำต้อยเป็นพิเศษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบรรดาผู้ยากไร้ชายขอบสังคมและคนที่ถูกทอดทิ้ง หรือไม่มีโอกาสทางสังคม เพราะพระเจ้าทรงระทับอยู่ในบรรดาพี่น้องของเราผู้ยากไร้อย่างพิเศษจริงๆในปัจจุบัน...
• และจากการมีประสบการณ์กับพระเจ้า ทุกสิ่งในชีวิตของเปาเปลี่ยนแปลงหมด ท่านเลิกเบียดเบียนคริสตชนและกลับมากประกาศพระคริสตเจ้า กลับมารักคริสนตชน และดำเนินชีวิตในหนทางของพระคริสตเจ้าอย่างเต็มเปี่ยม ท่านมีคำสอนที่งดงามมากๆที่พ่ออยากจะคัดมาให้อ่านและรำพึงไตร่ตรองกันหน่อยนะครับ
• เออ แปลกดี เปาโลเคยเบียดเบียนเอาตายให้ทุกคนต้องคิดแบบตนเอง เชื่อแบบตนเอง และไม่ยอมให้คิดเป็นอย่างอื่น บีบคั้นเบียดเบียนสุดๆ... แต่เมื่อท่านได้พบพระคริสตเจ้า ท่านกลับกลายเป็นคนที่รัก เห็นใจ และสอนเรื่องการเคารพมโนธรรมแก่ทุกคน อ่านกันนะครับ... น่ารักและน่าปฏิบัติมากๆ ครับ
• เรามาดูคำสอนของนักบุญเปาโลที่พ่อเสนอให้ต่อจากเมื่อวานกันต่อนะครับ พ่อชอบมากๆ หัวข้อสำคัญคือ “จงเคารพมโนธรรมของพี่น้อง” นี่เป็นคำสอนที่งดงามมากๆครับ... การเคารพมโนธรรมของเพื่อนพี่น้องคือความรักที่แท้จริงต่อกันและกัน เคารพกันและกัน... ดูต่อนิครับ
• จงยอมรับผู้ที่ความเชื่อยังไม่มั่นคง อย่าตัดสินเขา เพราะความลังเลใจของเขา คนหนึ่งเชื่อว่ากินทุกอย่างได้ แต่อีกคนหนึ่งยังมีความเชื่อไม่มั่นคง กินแต่ผักเท่านั้น ผู้ที่กินทุกอย่าง อย่าดูถูกผู้ที่ไม่กิน และผู้ที่ไม่กินก็อย่าตัดสินประณามผู้ที่กิน เพราะพระเจ้าทรงยอมรับเขาแล้ว
• ท่านเป็นใครกันที่จะตัดสินคนรับใช้ของผู้อื่น เขาจะยืนอยู่หรือล้มลงก็เป็นเรื่องของนายของเขา แต่เขาจะยืนอยู่ได้เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงทำให้เขายืนอยู่ได้
• คนหนึ่งคิดว่าวันหนึ่งสำคัญกว่าอีกวันหนึ่ง แต่อีกคนหนึ่งคิดว่าทุกวันมีความสำคัญเท่ากัน แต่ละคนจงปฏิบัติตามความเชื่อมั่นของตน
• ผู้ที่ถือวันสำคัญ ก็ถือเพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้า ผู้ที่กิน ก็กินเพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้า เพราะเขาขอบพระคุณพระองค์ ผู้ที่ไม่กิน ก็งดกินเพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้า และขอบพระคุณพระองค์เช่นกัน
• เพราะไม่มีพวกเราคนใดที่มีชีวิตอยู่เพื่อตนเอง และไม่มีผู้ใดตายเพื่อตนเองเช่นเดียวกัน ถ้าเรามีชีวิตอยู่ ก็มีชีวิตอยู่เพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้า ถ้าเราตาย เราก็ตายเพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้า ดังนั้น ไม่ว่าเรามีชีวิตอยู่หรือตาย เราก็เป็นขององค์พระผู้เป็นเจ้า
• เพราะเหตุนี้เอง พระคริสตเจ้าจึงสิ้นพระชนม์และกลับคืนพระชนมชีพ เพื่อจะเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าทั้งของผู้ตายและของผู้เป็น
o แล้วท่านเล่า ทำไมจึงตัดสินพี่น้องของท่าน หรือท่านเล่า
o ทำไมท่านจึงดูหมิ่นพี่น้องของท่าน ในเมื่อเราทุกคนจะต้องไปยืนอยู่หน้าพระบัลลังก์พิพากษาของพระเจ้า เพราะมีเขียนไว้ในพระคัมภีร์ว่า “พระเจ้าตรัสว่า เรามีชีวิตอยู่แน่นอนฉันใด ก็เป็นที่แน่นอนฉันนั้นว่า ทุกคนจะคุกเข่าลงกราบเรา และทุกคนจะกล่าวสรรเสริญพระเจ้า” ดังนั้น เราแต่ละคนต่างจะต้องทูลรายงานเกี่ยวกับตนเองต่อพระเจ้า
• ดังนั้น
o เราจงเลิกตัดสินกันเถิด และ
o จงเลิกคิดที่จะเป็นอุปสรรคให้พี่น้องสะดุดล้ม ข้าพเจ้ารู้และแน่ใจในองค์พระเยซูเจ้าว่า ไม่มีสิ่งใดเป็นมลทินในตัวเอง แต่ถ้าใครคิดว่าเป็นมลทินก็เป็นมลทินสำหรับเขา ถ้าอาหารที่ท่านกิน เป็นเหตุให้พี่น้องไม่สบายใจ ท่านก็ไม่ได้ประพฤติตนตามความรัก อย่าใช้เรื่องอาหารมาทำลายพี่น้องคนนั้นที่พระคริสตเจ้าสิ้นพระชนม์เพื่อเขา
o อย่าให้สิทธิของท่านถูกตำหนิได้ เพราะอาณาจักรของพระเจ้าไม่ใช่เรื่องการกินการดื่ม แต่เป็นความชอบธรรม สันติและความชื่นชมยินดีในพระจิตเจ้า
o ผู้ที่รับใช้พระคริสตเจ้าดังนี้เป็นที่พอพระทัยของพระเจ้าและเป็นที่เคารพนับถือของมนุษย์ ฉะนั้น
o เราจงพยายามทำกิจการที่นำไปสู่สันติและเป็นแบบอย่างที่ดีให้แก่กันและกัน
o อย่าทำลายงาน ของพระเจ้าด้วยเรื่องอาหาร อาหารทุกชนิดบริสุทธิ์อย่างแน่นอน แต่การกินอาหารโดยทำให้ผู้อื่นไม่สบายใ เป็นความผิด
o เป็นการดีที่จะงดกินเนื้อ งดดื่มเหล้าองุ่นและงดทุกสิ่งที่เป็นเหตุทำให้พี่น้องของท่านไม่สบายใจ
o จงเก็บความเชื่อมั่น ของท่านไว้สำหรับตนเองเฉพาะพระพักตร์ของพระเจ้าเถิด
o ผู้ที่ไม่ตัดสินลงโทษตนเองในสิ่งที่ตนเห็นชอบแล้วก็มีสุข แต่ผู้ที่ยังสงสัยอยู่ ถ้ากิน ก็ตัดสินลงโทษตนเอง เพราะกระทำโดยไม่เชื่อมั่น
o ทุกสิ่งที่ไม่ได้มาจากความเชื่อมั่น ย่อมเป็นบาป
คำสอนวันนี้อาจจะดูยากหน่อย แต่ถ้าเราอ่านดีๆ เราจะเป็นว่า การเคารพมโนธรรมของพี่น้องเป็นเรื่องที่สำคัญและงดงามมากๆนะครับ... ให้เราอ่านติดตามคำสอนของท่านอย่างดีๆ ในช่วงสองสามวันนี้ เราจะได้ไตร่ตรองการปฏิบัติทางเทววิทยาแห่งความเชื่อของเรา
