วันศุกร์ที่ 25 กันยายน 2015
สัปดาห์ที่ยี่สิบห้า เทศกาลธรรมดา
ลก 9:18-22…
18วันหนึ่ง พระเยซูเจ้าทรงอธิษฐานภาวนาอยู่เพียงพระองค์เดียว บรรดาศิษย์เข้ามาเฝ้า พระองค์จึงตรัสถามเขาว่า “ประชาชนว่าเราเป็นใคร” 19เขาทูลตอบว่า “บ้างว่าเป็นยอห์นผู้ทำพิธีล้าง บ้างว่าเป็นเอลียาห์ บ้างว่าเป็นประกาศกในอดีตคนหนึ่งซึ่งกลับคืนชีพ” 20พระเยซูเจ้าตรัสถามเขาว่า “ท่านล่ะว่าเราเป็นใคร” เปโตรทูลตอบว่า “พระองค์คือพระคริสต์ของพระเจ้า” 21พระองค์จึงทรงกำชับบรรดาศิษย์มิให้พูดเรื่องนี้แก่ผู้ใด
22พระองค์ตรัสว่า “บุตรแห่งมนุษย์จะต้องรับทรมานเป็นอันมาก จะถูกบรรดาผู้อาวุโส มหาสมณะและธรรมาจารย์ปฏิเสธไม่ยอมรับ และจะถูกประหารชีวิต แต่จะกลับคืนชีพในวันที่สาม”
อรรถาธิบายและไตร่ตรอง
• พระวรสารโดยท่านนักบุญลูกา ท่านได้เน้นเสนอพระเยซูเจ้าเป็นบุคคลแห่งการภาวนา พระองค์จะภาวนาเสมอๆ ในโอกาสสำคัญ และก่อนทำงานหรือกิจการสำคัญ ลักษณะของพระเยซูเจ้าในการทำงานของพระองค์หรือการปฏิบัติพันธกิจของพระองค์ พระองค์จะมีท่าทีแห่งการภาวนาหรือมีความสัมพันธ์กับพระเจ้าพระบิดาอย่างลึก ซึ้ง นี่คือสิ่งที่เราเห็นแม้แต่ในพระวรสารวันนี้ ก่อการเดินทางจากกาลิลีสู่เยรูซาเล็ม ซึ่งพระวรสารเล่มอื่นก็ได้เสนอเรื่องราวเช่นกัน เช่นมาระโก มก 8:27-10:52 พระเยซูเจ้าทรงเริ่มเดินทางจากกาลิลี พระองค์ก็เริ่มด้วยคำถามบรรดาศิษย์เช่นนี้ทันที แต่ลูกาบันทึกว่า “วันหนึ่ง พระเยซูเจ้าทรงอธิษฐานภาวนาอยู่เพียงพระองค์เดียว บรรดาศิษย์เข้ามาเฝ้า พระองค์จึงตรัสถามเขาว่า “ประชาชนว่าเราเป็นใคร””
• โดยภาพของพระเยซู ถ้าเราได้อ่านและสังเกตลูกา ท่านจะเสนอให้เห็นพระเยซู เป็นพระบุคคลที่มีการภาวนาเสมอ พระองค์ภาวนาอย่างลึกซึ้งหรือมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งเป็นชีวิตภายในกับพระ บิดาของพระองค์
• ประสบการณ์ของพ่อวันนี้ เมื่อได้อ่านลักษณะการภาวนาของพระเยซูเจ้า เป็นการภาวนาของพระเยซูเจ้าเป็นภาพที่พ่อเองมีประสบการณ์และพ่อเองก็ประทับ ใจจริงๆ และน่าจะเป็นบทสอนแก่พ่อเองและแก่เราคริสตชนได้เสมอครับ ประสบการณ์ของพ่อคือ
o ตั้งแต่พ่อเป็นเณรเล็ก พ่อเข้าบ้านเณร พ่อรู้สึกหลงใหลได้ปลื้มกับสามเณรุร่นพี่ๆ ที่พวกเขาจะสงบนิ่ง มีเวลาคุกเข่าสวดภาวนานานๆ พ่อเข้าไปพ่อก็ยังเด็ก พ่อเห็นพ่อก็อยากทำตามพวกเขา รุ่นพี่ๆเสมอ
o พ่อเห็นเณรรุ่นพี่ๆ เขาเงียบจริงๆ สงบจริงๆ เวลาค่ำๆพ่อเดินไปเดินมา แถวหน้าถ้ำแม่พระที่บ้านเณรเล็ก ในความมืดๆและสนามหญ้าหน้าถ้ำ รูปแม่พระที่ถ้ำมีแสงให้เห็นรูปแม่พระสวยงามในความสงบเงียบ และบ้านเณรเขาก็ห้ามคุยหลังสวดค่ำด้วย บรรดาสามเณรก็จะคุกเข่าลงหน้าถ้ำบ้าง ใกล้หรือไกลๆถ้ำแม่พระนั้น พ่อก็เห็นเณรคุกเข่าในความมืดๆแถวหน้าถ้ำแม่พระกันอย่างศรัทธา พ่อเองเป็นเณรน้อยๆเวลานั้นไร้ประสบการณ์ชีวิตเณร พ่อเองก็เดินสำรวจไปดูๆพวกพี่ๆเขาสวดภาวนากัน ในความเงียบนั้นและก็ทำตามพวกเขาไป เห็นเขาหลับตาเราก็หลับตาบ้าง เห็นขาสวดสายประคำเราก็ทำบาง เห็นเขาคุกเข่าเงียบๆดูเรียบร้อยมาก พ่อก็ตามพวกเขา และพ่อก็ชอบเดินแอบดูรุ่นพี่ที่ศรัทธามากๆบางคนโอ้โห เขาสวยนานๆอย่างกับนักบุญ ดูน่าศรัทธาจังเลย เราก็เอาบ้าง โดยทำตามเขาไป นานเข้าๆ เราก็รู้สึกมีความสุขและรู้สึกว่าตนเองเป็นเณรมากขึ้นเรื่อยๆ และมีศรัทธา มีสิ่งที่เขาเรียกกันว่า “ชีวิตภายใน” มากขึ้นเรื่อยๆเพราะการภาวนานั่นเอง
o ประสบการณ์สอนพ่อว่า การภาวนาแม้เป็นแบบเด็กๆที่พ่อได้เห็นและเพียงแต่อยากทำตามและเลียนแบบ ดูไร้สาระและเหตุผลของตนเพียงแต่ทำตามและเดินตามรุ่นพี่ในบ้านเณรไปเรื่อย แต่ประสบการณ์แบบนี้ก็หล่อหลอมพ่อเองมากทีเดียว จากที่เราทำตามรุ่นพี่ๆ แล้วต่อมารุ่นน้องๆ เข้ามาเขาก็มองดูเรา ก็ตามๆกันไป แล้วก็กลายเป็นการหล่อมหลอมชีวิตภาวนา
o สำหรับพ่อ ไม่มีปัญหามาก เพราะที่บ้านพ่อก็สวยภาวนากันเสมอทุกเช้าค่ำอยู่แล้ว เหลียวซ้ายและขวา ยายพ่อ แม่พ่อ ว่างๆก็เป็นสวดสายประคำ ว่างก็เป็นสวดภาวนา แม้ว่าคุณยาย และแม่แป้นของพ่อจากไปแล้ว แต่ตลอดเวลาจาสดของพ่อก็เป็นตัวอย่างมาตลอด เพราะจา “สวดภาวนา” มากมาย ทุกโอกาส ทุกเวลาที่ว่าง พ่อกลับไปบ้านเมื่อครั้งจายังมีชีวิตอยู่ พ่อก็เห็นจาหามุมสงบส่วนภาวนามิได้ขาดเลย พ่อมาเยี่ยม นั้งคุยกัน เมื่อถึงเวลา จาก็จะเดินไป หรือขี่รถไป ไปหามุมสงบและสวดภาวนา...
o ทั้งหมดนี้คือประสบการณ์ที่พ่อได้เรียนรู้ และรับรู้ว่า “การภาวนา คือ ส่วนสำคัญของชีวิต” แม้เป็นเพียงความประทับใจ เป็นประสบการณ์วัยเด็กของพ่อเองได้เรียนรู้ ได้ประทับใจจริงๆ และก็ฝังเป็นความทรงจำ และเป็นนิสัยของพ่อ แม้ไม่ได้มากมายนักแบบจาแม่ยายและบรรดารุ่นพี่ๆในอดีตที่บ้านเณร และ แม้รุ่นพี่ๆที่ศรัทธาและเป็นตัวอย่างแก่พ่อหลายคนไม่ได้บวชเป็นพระสงฆ์ก็ตาม แต่ประสบการณ์เหล่านี้ก็สะสมและเป็นพระพรสำคัญสำหรับชีวิต
• พี่น้องที่รัก พ่ออยากสรุปว่า เราต้องเป็นบุคคลแห่งการภวานาเหมือนพระเยซู พระองค์มี “พระบิดา” ที่พระองค์เข้าภาวนาและเฝ้าพระบิดาเสมอเป็นการส่วนตัว ทรงภาวนาอย่างลึกซึ้ง ทรงวางใจในพระเจ้าพระบิดาในทุกกิจการที่จะทรงกระทำ และโดยเฉพาะในยามยากที่สุดของชีวิตก่อนจะสิ้นพระชนม์ พระเยซูเจ้าเสด็จเข้าไปในสวนเกทเสมนี ทรงภาวนาสุดกำลังด้วยไว้ใจในพระบิดาเจ้า ทรงฝากทุกอย่าง ทรงร้องขอให้กาลิกส์หรือพระทรมานผ่านพ้นไป... แม่ทรงอยากรับหรอกครับเพราะนั่นคือการรับความตาย แต่พระองค์ก็ยอม ยอมรับอย่างสงบแม้ต้องระทมทุกข์ด้วยความกลัวมากจนร้องออกมาว่า “อับบา” แต่ในที่สุด พระองค์ยอมรับ “ให้เป็นไปตามน้ำพระทัย”
• พี่น้องที่รัก วันนี้พ่อเชิญชวนพวกเราคริสตชน ให้เราได้หล่อมหลอมบุคลิกของเราให้เป็นบุคคลแห่งการภาวนาเหมือนพระเยซูเจ้า นะครับ หมั่นมีเวลาสวดภาวนาส่วนตัว อยู่เงียบๆ กับพระเยซูเจ้า พระแม่มารีย์และบรรดานักบุญ ฝึกฝนตนเอง พ่อด้วยครับ ให้เราได้มีเวลาเงียบ สงบ และยกจิตใจขึ้นหาพระเจ้าเสมอให้เป็นนิสัยที่ดีของเรา อยู่บ้านเฝ้าพระคัมภีร์ อยู่วัดเฝ้าศีลมหาสนิท เฝ้าพระคัมภีร์คืออ่าน ไตร่ตรอง ศึกษา และภาวนาด้วยพระวาจาของพระเจ้าเสมอ การฝึก การหล่อหลอมตนเอง จะทำให้เราได้ใกลชิดกับพระเจ้ามากขึ้นเสมอทุกวันครับ
o ก่อนนอน
o ตื่นนอนเช้า
o ก่อนทำงานสำคัญ
o ก่อนขับรถหรือเดินทาง
o ก่อนและหลังทานอาหาร
o ในยามยากลำบากหรือในยามสุข ฯลฯ
• ขอให้เราได้มีเวลาสงบเงียบ สรรเสริญพระเจ้า ขอบคุณพระเจ้า ขอโทษพระเจ้า และวอนขอพระพรจากพระเจ้า ขอให้เราเป็นบุคคลแห่งการภาวนาเหมือนพระเยซูเจ้าเสมอนะครับ...
• ขอพระเจ้าอวยพรทุกท่านให้น่ารักในการภาวนา และมีความสัมพันธ์อันดีกับพระเจ้าในการภาวนาเสมอนะครับ
