วันจันทร์ที่ 4 พฤษภาคม 2015
สัปดาห์ที่ห้า เทศกาลปัสกา
ยน 14:21-26…
21ผู้ที่มีบทบัญญัติของเรา และปฏิบัติตาม
ผู้นั้นรักเราและผู้ที่รักเรา พระบิดาของเราก็จะทรงรักเขา
และเราเองก็จะรักเขา และจะแสดงตนแก่เขา”
22ยูดาสมิใช่ยูดาส อิสคาริโอท ทูลพระองค์ว่า “พระเจ้าข้า ทำไมพระองค์ทรงต้องการแสดงพระองค์แก่พวกเรา แต่ไม่แสดงพระองค์แก่โลก” 23พระเยซูเจ้าตรัสตอบเขาว่า
“ผู้ใดรักเรา ผู้นั้นจะปฏิบัติตามวาจาของเรา
พระบิดาของเราจะทรงรักเขา
พระบิดาจะเสด็จพร้อมกับเรามาหาเขา
จะทรงพำนักอยู่กับเขา
24ผู้ที่ไม่รักเรา ก็ไม่ปฏิบัติตามวาจาของเรา วาจาที่ท่านได้ยินนี้ ไม่ใช่วาจาของเรา แต่เป็นของพระบิดา ผู้ทรงส่งเรามา 25เราบอกสิ่งเหล่านี้ให้ท่านฟัง ขณะที่เรายังอยู่กับท่าน 26แต่พระผู้ช่วยเหลือคือพระจิตเจ้า ที่พระบิดาจะทรงส่งมาในนามของเรานั้น จะทรงสอนท่านทุกสิ่ง และจะทรงให้ท่านระลึกถึงทุกสิ่งที่เราเคยบอกท่าน
อรรถาธิบายและไตร่ตรอง
• “ผู้ที่รักเรา ก็ปฏิบัติตามบัญญัติของเรา” ถ้ารักก็ยอมทุกอย่าง ถ้ารักก็เชื่อทุกอย่าง หวังทุกอย่าง ไม่มีปัญหาใด ถ้ามีความรัก และพ่อเชื่อมั่นว่า นี่คือความจริง “Amor Omnia Vincit” (อามาร์ ออมนีอา วินชิต) “ความรักชนะทุกสิ่ง” พระเยซูเจ้ากำลังสั่งสอนบรรดาศิษย์ให้ปฏิบัติตามพระบัญญัติของพระองค์ ประเด็นสำคัญคือ ถ้ามีความรักพระองค์ ก็ย่อมปฏิบัติตามบัญญัติของพระองค์แน่นอน เป็นอย่างอื่นไปไม่ได้... แต่พ่อก็รู้ว่า ความรักก็มีอุปสรรค ความรักก็มีความจำกัดทางร่างกาย ไม่ง่ายอย่างที่คิด คนเราอ่อนกำลังได้ และเหนื่อยอ่อนกับร่างกายได้ ทำให้ความรักนั้น ไม่ง่ายเสมอไปหรอกครับ พ่อเข้าใจและยิ่งวันยิ่งเข้าใจจริงๆ
• ประสบการณ์จากเมื่อวานนี้เอง... ขอเล่าเรื่องส่วนตัวอีกหน่อยครับ...
o เรื่องของจา (บิดา) ของพ่อที่อยู่ในโรงพยาบาล ท่านเป็นคริสตชนที่มีศรัทธาแน่ๆ และก็รักลูกๆ รักทุกคน โดยเฉพาะเท่าที่พ่อรู้ รักพระสงฆ์มาก ยิ่งมีพ่อเป็นลูกชายที่เป็นพระสงฆ์ด้วย... จาพ่อจะยอมเสมอ ให้เกียรติมากๆ พี่ๆ ต่างมาดูแลจะและหลายคนก็เอาใจท่าน ยามทุกข์ยากและเจ็บปวด ก็ทรมานมาก เราก็เห็น... แต่สองวันสามวันที่ผ่านมามีอาการขยับแข็งแรงขึ้น มีความหวังขึ้นเล็กน้อย และเมื่อเริ่มแข็งแรง... อาการตามมาคือเริ่ม “ดื้อ” อยากกลับบ้าน หมอก็ยังไม่อนุมัติเสียทีเดียว... แต่เขาอยากกลับ เมื่อวานจึงมีอาการ “เฮี้ยว” กับพี่น้องของพ่อ ไม่ยอมท่าเดียว พอมีแรงพูดได้เริ่มต่อรองหนักหน่วง อืมม์ซุปเปอร์จาจริงๆ
o พ่อเองไปเทศน์ในสัมมนาของซิสเตอร์ศรีชุมพาบาลที่ฟาติมา ดินแดง พ่อติดตามข่าวเป็นระยะ ทราบจากพี่สาวว่าจาดื้อ เฮี้ยวมากขึ้น พูดไม่ยอมฟัง จะกลับบ้าน ลั่นวาจาเด็ดขาด คนเฝ้า คนเยี่ยม เหนื่อยไปตามๆกัน ทุกคนคิดว่า ถ้าพ่อเกียรติมา ทุกอย่างจะโอเค น่าจะโอเค... แต่พ่อก็สอนทั้งวันและตั้งใจจะไปเยี่ยมตอนค่ำ ทั้งๆที่ก็เหนื่อยเหลือกำลัง แต่พี่สาวโทรมารายงานว่า วันนี้บูดทั้งวัน สงสัยจะไม่ยอม และพี่สาวก็ปรารภว่า “สงสัยพ่อเกียรติมาพูดก็จะไม่ยอมด้วย”.... พ่อก็คิดๆๆๆ เอางัยดี เราเป็นคนเดียวในบ้านที่จารักมากและเกรงใจ เชื่อมาก แต่ถ้าวันนี้เราไป และขอร้องหรือพูดขณะกำลังเฮี้ยวอย่างนี้ เกิดไม่ยอมฟังพ่อขึ้นมาเดี๋ยวจะแย่กันหมด แล้วใครก็จะพูดไม่ได้แล้ว...
o พ่อคิดต่อไป ที่สุด รู้ว่า จาปกติรักและยอมฟังแน่ๆ แต่ๆๆๆ ภาวะเจ็บป่วยแบบนี้ เอาแน่ไม่ได้หรอก รักก็รักเถอะ เกรงใจก็เกรงใจเถอะ... ถ้าเกิดความเจ็บป่วยและความกังวลของจาหนักหน่อยและเกิดไม่ยอมฟัง จบเลย พ่อเลยคุยกับพี่สาวว่า เออ พ่อเป็นเหมือนกับอาวุธแห่งความรักที่ใช้ได้ผล แต่ยามนี้ของความเจ็บป่วย... อาวุธถ้าเรายิ่งสุ่มสี่สุ่มห้า ไม่มั่นใจ ยิงออกไปอาจเสียเปล่า คือ ถ้าพ่อไปแล้วจาเกิดดื้อเพราะความป่วย และไม่ยอมขึ้นมา “เสียของเลย” พ่อจะเอาไม่อยู่และก็จะไม่ฟังใครอีกแล้ว.. อืมม์ ที่สุดพ่อตัดสินใจ เหนื่อยจากการสอนทั้งวันด้วย เลยโทรบอกพี่ว่า วันนี้ไม่มาหาจา (ทุกวันมาไม่เคยขาด) แต่วันนี้จะไม่มานะครับ ให้เหตุผลว่า “เหนื่อยครับ” (จริงๆรู้ว่า ท่านดีขึ้น แข็งแรงขึ้น ดื้อได้ แปลว่ามีแรง) ดังนั้น การไม่ไป ก็ทำให้เราเหมือนได้เก็บอาวุธแห่งความรักไว้รอเวลาไม่ใช้เยอะไป และจากก็ค่อยๆ อารมณ์ดี... วันนี้พ่อมาเยี่ยมหลังเทศน์ในสัมมนาจบ จาก็อารมณ์ดี ไม่ดื้อแล้ว.. คนไข้หนักๆ เราต้องยอมรับ...
• ทำไม่พ่อเล่าเรื่องนี้... เพราะพระวาจาวันนี้พระเยซูเจ้ายืนยัน... ผู้ที่รักพระองค์ก็ยอมปฏิบัติ ตามวาจาของพระองค์ ปฏิบัติตามบัญญัติของพระองค์ พ่อรู้ว่า คำพูดเช่นนี้แน่นอน ถูกต้อง สวยงามที่สุด และต้องเป็นเช่นนี้... แต่เราเป็นมนุษย์ เราอ่อนแอครับ.. อาจมีบางเวลาและวาระที่เราอาจจะขาดกำลัง อ่อนแอ และไม่อยากปฏิบัติตามพระวาจาของพระเจ้า เราอาจจะละทิ้งพระองค์ และอยากดื้อ เพราความอ่อนกำลัง ความเหนื่อย ฯลฯ
• ไม่ง่ายเสมอไป ไม่ราบเรียบเสมอไป.. รักพระเจ้าเสมอ ความรักมีอยู่เสมอ แต่ความอ่อนแอก็มีได้ จากสภาพแวดล้อมต่างๆ จากความอ่อนแอของร่างกาย และวิญญาณใช่ไหมครับ
• บางคนรักกันเสมอ แต่บางอารมณ์ก็เฮี้ยวใส่กันเสมอเช่นกัน... พี่น้องว่าจริงไหมครับ หลายคนรักกันเหลือ ยอมรับ ทำตามใจทุกอย่าง แต่อาจมีบางเวลา บางวาระที่ยอมไม่ได้แล้ว จิตใจไม่สงบ หรือมีสิ่งใดๆมารบกวน... ก็อาจจะทำให้การเชื่อฟัง การปฏิบัติตามนั้นอ่อนแองลงไปได้อย่างง่ายดาย...
• พี่น้องที่รัก เราอยู่สัปดาห์ที่ห้าเทศกาลปัสกา ใกล้วันสมโภชพระจิตเจ้า.. “องค์พลกำลังของเรา” พระเยซูเจ้าตรัสยืนยันผู้ที่รักพระองค์ เป็นของพระองค์ เชื่อฟังพระองค์ แต่... พวกเขา ต้องการ “พลกำลัง” หรือ “พระจิตเจ้า” ด้วยเช่นกัน วันนี้พระองค์จึงตรัสว่า... “เราบอกสิ่งเหล่านี้ให้ท่านฟัง ขณะที่เรายังอยู่กับท่าน แต่พระผู้ช่วยเหลือคือพระจิตเจ้า ที่พระบิดาจะทรงส่งมาในนามของเรานั้น จะทรงสอนท่านทุกสิ่ง และจะทรงให้ท่านระลึกถึงทุกสิ่งที่เราเคยบอกท่าน”
• ดังนั้น มั่นใจได้เลยว่า ความรักและความปราถนาที่จะปฏิบัติตามบัญญัติแห่งความรักนั้นมีอยู่เสมอ และพ่อเชื่อว่า ถ้าเรารักพระเจ้าเราก็ย่อมปฏิบัติตามพระองค์เสมอไป.. แต่ถ้าวันใดเราอ่อนแอ เราไม่มีกำลังจะทำตามพระบัญญัติแห่งความรักของพระองค์...อย่าลืม อย่าลืม อย่าลืมจริงๆว่า พระเยซูเจ้าได้ประทาน “พระจิตเจ้าแก่เราด้วย” นี่คือพระพรที่ทำใหเราแข็งแกร่งและมีพลังที่จะทำตามพระประสงค์ของพระเจ้าต่อ ไปได้อย่างมั่นคงครับ...
• ช่วงนี้ เด็กคำสอนตามวัด ผู้ใหญ่หลายคนด้วย ได้รับศีลกำลัง.. ได้รับการยืนยันด้วยพลังของพระจิตเจ้า... พ่อเชิญชวนพวกเราให้เข็มแข็งในความรัก ในการเป็นทหารหาญแห่งความรักของพระเจ้าเสมอไป อย่าได้หมดกำลังเลยนะครับ.. ขอพระเจ้าโปรดประทานพระจิตเจ้าแก่ทุกท่าน เพื่อว่าเราจะมีกำลังดำเนินชีวิต ปฏิบัติตามพระบัญญัติแห่งความรักของพระเจ้าเสมอไปครับ..
• ขอพระเจ้าอวยพร เตรียมสมโภชและให้เราเปี่ยมด้วยพระจิตเจ้าเสมอนะครับ...
