วันศุกร์ที่ 12 ธันวาคม 2014
สัปดาห์ที่ 2 เทศกาลเตรียมรับเสด็จพระคริสตเจ้า
มธ 11:16-19…
16“เราจะเปรียบคนยุคนี้กับสิ่งใด เขาเป็นเสมือนเด็ก ๆ ที่นั่งตามลานสาธารณะ ร้องบอกเพื่อน ๆ ว่า 17พวกเราเป่าขลุ่ยพวกเจ้าก็ไม่เต้นรำ พวกเราร้องเพลงโศกเศร้าพวกเจ้าก็ไม่ร่ำไห้
18“ยอห์นมา ไม่กิน ไม่ดื่ม เขาก็ว่า ‘คนนี้มีปิศาจสิง’ 19บุตรแห่งมนุษย์มา กินและดื่ม เขาก็ว่า ‘ดูซิ นักกิน นักดื่ม เป็นเพื่อนกับคนเก็บภาษีและคนบาป’ แต่พระปรีชาญาณของพระเจ้าผ่านการพิสูจน์แล้วว่าถูกต้องโดยกิจการ
อรรถาธิบายและไตร่ตรอง
• พ่ออ่านพระวาจาวันนี้แล้ว พ่อก็คิดเหมือนกัน ถ้าพ่อจะพูดเหมือนพระเยซูเจ้าตรัสสำหรับคนยุคของเรา “พ่อจะเปรียบคนยุคของเรานี้กับอะไรดี”
• พี่น้องคิดอย่างไรกับคนยุคของเราครับ พ่อก็คิดหนักๆอยู่เหมือนกันครับ คนยุคของเรากับยุคของพระเยซู
o พระองค์ตรัสในพระวรสารวันนี้สิ่งที่เราเห็นในพระดำรัสของพระองค์ ดูเหมือนเป็นสภาพ “ไม่รู้หนาวรู้ร้อน” คือ สภาวะไม่สนใจ ไม่ใส่ใจ ไม่ได้สนใจอะไรกับสภาพแวดล้อมและสังคมเลย ปล่อยไปเลยตามเลย ไม่ได้สนใจ เหมือนเล่นเพลงสนุกก็ไม่เต้นรำ เล่นเพลงเศร้า ก็ไม่ร้องไห้..
o สรุปคือสิ่งที่พระเยซูเจ้าตรัสคือสภาพของคนยุคนั้นที่ไม่ใส่ใจกับสภาพสังคม ไม่มีหัวใจให้กับสังคม
o ยอห์นบัปติสมา ไม่กินไม่ดื่ม.. คือ ใช้ชีวิตแบบห่างจากสังคม จำศีล กินน้ำผึ้งกับตั๊กแตนเป็นอาหาร พวกเขาก็ว่ายอห์นเป็นคนผีสิง... ส่วนพระเยซูเจ้า บุตรแห่งมนุษย์มา พระองค์ใช้ชีวิตปกติ รับประทาน ดื่ม และเสด็จไปหาคนบาป อยู่ใกล้กับคนบาป พวกเขาก็ตำหนิพระองค์ว่าเป็นนักกินนักดื่ม..
o สรุปคือไม่มีความพอดีสำหรับคนยุคของพระเยซู
• พี่น้องที่รัก และคนยุคของเราเล่าเป็นอย่างไร... พ่อคิดว่าสิ่งสำคัญสำหรับคนยุคของเราไม่ต่างกัน แต่อาจจะแรงกว่ามากๆ เราลองมาไตร่ตรองมองดูคนยุคสมัยของเราที่พ่ออยากใช้ประสบการณ์ของพ่อชี้ให้ เห็นไหมครับ... พ่อคิดว่า พ่ออาจจะคิดต่าง หรือ มีความคิดที่หลายคนอาจไม่เห็นด้วยกับพ่อก็ได้ หรือ ไม่ยินดียินร้าย ไม่โอดครวญไปกับพ่อด้วย... วันนี้พ่ออยากเป็นเหมือนเด็กคนนั้นที่พระเยซูเล่า ที่ร้องตะโกน “พ่อจะเป่าปี่ละครับ” จะเป่าปี จะร้องเล่าเรื่องปัจจุบันให้ได้ดูได้ไตร่ตรองกันนะครับ พี่น้องจะร่าเริงด้วย จะคร่ำครวญกับพ่อด้วยไหม พ่อไม่ทราบ แต่พ่อจะลองชี้บางประเด็น...เพื่อสื่อถึงความ “รู้สึกรู้สา” ของพวกเราทุกคนนะครับ
• ประสบการณ์ของพ่อ...กับสภาพของคนเราในปัจจุบัน เรื่อง ชีวิตอะไรสำคัญ อะไรจำเป็น อะไรไม่จำเป็น
o ยุคของเรา เป็นยุคที่พ่อต้องร้องประกาศเตือนสติและจิตใจกันจริงๆนะครับ เรื่องช่องว่างระหว่างความร่ำรวยและความยากจน... “ร่ำรวย ดีครับ ไม่ผิดครับ ดีด้วย อยากให้ทุกคนได้ร่ำรวยครับ” แต่ สิ่งที่ต้องประกาศร้องคือ “ความพอเพียง และเพียงพอ” ตรงนี้แหละที่พ่อต้องประกาศ ความพอเพียง ความพอดี อยู่ตรงไหนกัน... พ่อคิดว่าตรงนี้น่าคิดจริงๆนะครับ
o พ่อได้ยินเรื่องเครื่องใช้ ของใช้ ความพอดีความงดงามจะอยู่ตรงไหน... พ่อเห็นการใช้ของตามกระแสวัตถุนิยม นิยมวัตถุ ใช้วัตถุเป็นเครื่องตัดสินสถานและความเป็นมนุษย์ตรงนี้อันตรายที่สุด รุนแรงที่สุด... หมู่บ้านที่อยู่ ที่เขียนโฆษณากันว่า “ราคาเริ่มต้นที่ 70-180 ล้าน” พ่อต้องร้อง “โอ้พระเจ้า ราคาบ้านเริ่มต้นที่เจ็ดสิบล้าน...” จนถึงร้อยกว่าล้านแถวนชานเมืองแถบใกล้ๆบ้านพ่อที่บนถนนจากกรุงเทพฯมาสามพราน ที่แหละครับ มีป้ายขึ้นแสดงความหรูเริดหรา ประตูเข้าหมู่บ้านที่ยิ่งกว่าพระราชวังเสียอีก แต่ข้างในยังเป็นสวนหมากสวนที่รอการสร้าง... บ้านหรือวัง ราคาขนาดนี้เลยหรือ... เกินไปไหม... พ่ออ่านแล้วก็ต้องร้อง ร้อง ร้อง แพงไปลูก แพงจัง... คนไทยในกรุงเทพฯจำนวนมากที่ทำงาน "ไม่มีบ้าน” นะครับ มีแต่ห้องเช่า คอนโดเช่า...เท่านั้น บ้านคนจนๆก็ “แฟลต” เก่ามากๆ ครับ... หรือบ้านจัดสรรราคาถูก ต้นทุนต่ำ ฯลฯ เกินไปไหมครับ ร้อยสองร้อยล้าน เกินไปไหมลูก... มีสิทธิซื้อไหม มีครับ มีเงินไหม มีครับ พ่อไม่เถียง แต่... คิดถึงคนอื่นๆ แล้วเป็นอย่างไรบ้างครับ... คิดดีๆนะครับ สังคมของเรา คือสังคมของเพื่อนมนุษย์... ถ้าถามตรง เรามีสิทธิ์ใช้เงินมากๆ โดยไม่คิดถึงคนยากจนไหม???
o อีกสักเรื่อง... ของใช้ต่างๆ เรียกว่าหนักอุปกรณ์ความงามความหรู “กระเป๋าหรู แว่นกันแดดหรู ฯลฯ” ดาราบางคนก็ถือกันอวดกันว่าราคาสองล้านถึงสี่ล้านก็มี คนไทยเราก็หิ้วหลุยส์กันมากมาย.. ไปเที่ยวต่างประเทศก็ต้องมีกระเป๋าหิ้วหรูๆกันไปด้วย หลายใบ หลายวัน ถ่ายรูปแต่ละที่แต่ละเมืองที่ไปเที่ยวและโพสต์กันบนเฟสบุค รูปแต่ละวันกระเป๋าแต่ละใบแว่น ผ้าพันคอ (หนาวๆๆๆ) หลายอย่างก็ช่างแพงเหลือเกิน..ผ้าพันคอไม่แพงไม่หายหนาวไม่หลุยส์เอาไม่ อยู่... นอกนั้นกระเป๋าใบเป็นแสนๆ ก็ซื้อ ก็หา ไปนอกปีละครั้งสองครั้งกับทัวร์ ก็ต้อง ซื้อใหม่เสมอ สะสมจนเต็มบ้านช่อง... ไม่รู้เท่าไรจึงจะพอ เท่าไรจึงจะสิ้นสุด เทิดทูนกันเข้าไป หนังแท้ก็ไม่ใช่เพียงพิมพ์ลายที่เรียกว่าลิขสิทธิ์ของเค้า... แพงเป็นแสน... ถ้าหนังแท้ยิ่งแพง ไม่น่าเชื่อ หนังวัวเท่ากระเป๋าหิ้ว แต่ซื้อวัวได้ทั้งฝูง... สุดยอดยุคของเราจริงๆ ยุควัตถุนิยม... หลายคนไม่มีก็ไม่ได้ ต้องหาซื้อ แท้ไม่ได้ก็ต้องเทียม ปลอมเหมือนแท้ แท้คล้ายปลอม..อะไรทำนองนี้ ปลอมเกรดเอ เกรดเอเอ เกรดเอเอเอ เอาเข้าไป ปลอมยังราคาเรือนหมื่นเพื่อปลอมให้เหมือน... (คนรวยที่พอเพียงใช้ของปลอมกันก็เยอะครับ... บอกให้ตายคนก็ไม่ใช่ว่าปลอมครับ... สังคมเรา)
o มีอีกหลายเรื่องที่จะพูดได้ครับ...ของเล่น รถยนต์ กล้องถ่ายรูปแพงๆ ตัวเป็นแสนๆเป็นล้าน ถ่ายรูปแล้วชัดๆๆๆ มากๆๆๆ ขนาดนั้นเลยหรือ บ่อยครั้ง ถ่ายมาแล้วคนใช้กล้องแพงก็ถามถั่วๆครับ แต่เขาโฆษณาว่าสุดยอด ก็ต้องหามา... ยุคนี้ที่กำลังอาการหนักคือนักปั่น “จักรยานพร้อมอุปกรณ์มาตรฐานมากมาย” ก็ดีครับออกกำลังกาย ไม่ปฏิเสธครับ แต่อุปกรณ์ต่างๆ จักรยานคันเป็นแสนและหลายแสน... เอาเข้าไป อีกมากมาย... อาการหนักครับรุกลามเข้ามาในหมู่เราหมู่สงฆ์ หมู่เณร ก็เริ่มออกอาการเต้นตามเพลง เพียงแต่อาจผิดเพลงได้ครับ เพราะเพลงปัจจุบันของประชาชนส่วนใหญ่คือความยากจน อดอยาก และประหยัดครับ...
• พอดีกว่า... เขียนต่อไปพ่ออาจโดนตำหนิว่าไปยุ่งกับเงินของเขา ก็ใช่ครับ พ่อก็ว่าอย่างนั้น คนที่มีเงิน รวย จะซื้อบ้านร้อยล้านสองร้อยล้าน กระเป๋าหรูแพงเท่าไรก็เงินเขา จะขี่จักรยานคันกี่แสนก็แล้วแต่เขา.. ก็จริงครับ พ่อไม่เถียงละครับ
• แต่ พ่อต้องร้องหน่อยครับ พระวาจาวันนี้เรียกร้องให้เรา “รู้หนาวรู้ร้อน” กับเสียงเตือนของประกาศก เสียงเตือนของพระวาจา...
• ยอมครับ ยอมรับ พี่น้องไม่ต้องสนใจก็ได้ ใช้เงินเต็มที่ มีเท่าไรก็ใช้ไม่ต้องสนใจคนอื่นก็ได้ครับ... “ไม่แคร์มีอะไร เงินฉัน ฉันรวย ช่วยไม่ได้” พ่อยอมได้ครับ ไม่ยุ่งก็ได้ ไม่ยุ่งก็ได้.... ถ้า ถ้า ถ้า พ่อไม่ได้เป็นคริสตชน หรือถ้าพี่น้องไม่ได้เป็นคริสตชน..
• แต่ทว่า... พี่น้องที่รักครับ พ่อเป็นคริสตชน พี่น้องที่รักของพ่อทุกท่านก็เป็นคริสตชนครับ เราเชื่อในพระเยซูเจ้า และเรากำลังเตรียมฉลองการบังเกิดมาของพระเยซูเจ้า พ่อเชื่อในชีวิตและคำสอนของพระเยซูเช่นเดียวกับพี่น้อง พ่อจึงขอประกาศร้องดังๆ ครับ
o พี่น้องที่รักครับ ในเมื่อพวกเราเป็นคริสตชน... เรามีพระเยซูเจ้าเป็นต้นแบบของเราครับ
o ดังนั้น... พวกเราต้องเชื่อพระเยซู ต้องดูพระเยซูเป็นต้นแบบเลยครับ อ่านพระคัมภีร์จากจดหมายถึงชาวฟิลิปปีต่อไปนี้ดีๆนะครับ
o “จงมีความรู้สึกนึกคิดเช่นเดียวกับที่พระคริสตเยซูทรงมีเถิด แม้ว่าพระองค์ทรงมีธรรมชาติพระเจ้า พระองค์ก็มิได้ทรงถือว่าศักดิ์ศรีเสมอพระเจ้านั้น เป็นสมบัติที่จะต้องหวงแหน แต่ทรงสละพระองค์จนหมดสิ้น ทรงรับสภาพดุจทาสเป็นมนุษย์ดุจเรา ทรงแสดงพระองค์ในธรรมชาติมนุษย์ ทรงถ่อมพระองค์จนถึงกับทรงยอมรับแม้ความตาย เป็นความตายบนไม้กางเขน” (ฟป 2:5ff)
• เอาละครับ ถ้าเราเชื่อพระเยซูเจ้า ถ้าเราเข้าใจพระฉบับการบังเกิดเป็นมนุษย์ จากสวรรค์สูงสุด สมบูรณ์สูงสุด จนเสด็จลงมา พระวรกายพระกุมารที่เปลือยเปล่ามีเพียงผ้าพันกายผืนเดียว และบรรทมน่ารักเป็นพระกุมารในรางหญ้าเลี้ยงสัตว์ (ย้ำ รางหญ้าเลี้ยงสัตว์) ถ้าเราเข้าใจพระธรรมล้ำลึกแห่งการบังเกิดเช่นนี้ และเตรียมรับเสด็จพระองค์จริงๆ เราคงเริ่มดำเนินชีวิตพอเพียง และเพียงพอ เหมือนพระองค์
• ดังนั้น ความร่ำรวยดีจริงๆครับ ขอบคุณพระเจ้า ถ้าคนที่ร่ำรวยคือเราคริสตชนด้วย ดีครับ และถ้าเราเป็นคริสตชน เราก็มีต้นแบบคือพระเยซูเจ้าครับ.. ความพอเพียง ความรัก การแบ่งปัน และความรู้ร้อนรู้หนาว คงเป็นชีวิตจิตใจของเราแน่ๆครับ.. อะไรทีไม่ควร ไม่จำเป็น เกินไป เราก็จะรับรู้และเข้าใจดีครับ และจะเข้าใจถึงความไม่พอ ไม่มีพอ เดือดร้อน และใส่ใจเพื่อนพี่น้องของเราแน่นอน คริสตชนที่ร่ำรวยจำนวนมากใจดีมากๆด้วยนะครับ... น่ารักออก จิตตารมณ์ของเราคือ รัก แบ่งปัน เมตตากรุณา...
o “เมตตากรุณาอยู่ที่ใด พระเจ้าสถิตที่นั่น” ถ้าเช่นนั้นวันนี้พ่อขอร้องดังๆ แรงๆ ของพระเจ้าสถิตกับท่านครับ... แปลว่าพวกเราต้องเมตตากรุณากันเต็มๆครับ...
