วันอังคารที่ 21 ตุลาคม 2014
สัปดาห์ที่ 29 เทศกาลธรรมดา
อฟ 2:12-22…
12จงระลึกเถิดว่า เวลานั้น ท่านอยู่ห่างจากพระคริสตเจ้า ถูกกีดกันมิให้เป็นประชากรอิสราเอล เป็นคนต่างด้าว ไม่มีส่วนในพระสัญญาและในพันธสัญญา อยู่ในโลกนี้โดยไม่มีความหวังและไม่มีพระเจ้า 13แต่บัดนี้ในองค์พระคริสตเยซู ท่านทั้งหลายซึ่งในอดีตเคยอยู่ห่างไกลได้เข้ามาอยู่ใกล้ เดชะพระโลหิตของพระคริสตเจ้า 14พระองค์คือสันติของเรา ทรงกระทำให้ทั้งสองฝ่ายเป็นหนึ่งเดียวโดยทรงทำลายกำแพงที่แบ่งแยกคือการเป็น ศัตรูกัน 15ทรงล้มเลิกธรรมบัญญัติพร้อมกับข้อบังคับและข้อห้ามต่าง ๆ เมื่อทรงรับร่างกายเป็นมนุษย์เพื่อสร้างสันติ ทำให้ทั้งสองฝ่ายกลับเป็นมนุษย์คนใหม่คนเดียว ในพระองค์
16โดยทางไม้กางเขนทรงทำให้ทั้งสองฝ่ายกลับคืนดีกับพระเจ้า รวมเป็นกายเดียว และทรงขจัดการเป็นศัตรูกันเดชะพระองค์ 17พระองค์เสด็จมา ประกาศสันติเป็นข่าวดีสำหรับท่านทั้งหลายที่อยู่ห่างไกล และประกาศสันติเป็นข่าวดีสำหรับผู้ที่อยู่ใกล้ 18เดชะพระองค์เราทั้งสองฝ่ายจึงเข้าไปเฝ้าพระบิดาเจ้าได้ในพระจิตเจ้าองค์ เดียวกัน
19ท่าน จึงไม่เป็นคนต่างด้าวหรือผู้อาศัยอีกต่อไป แต่เป็นเพื่อนร่วมชาติกับบรรดาผู้ศักดิ์สิทธิ์ เป็นสมาชิกในครอบครัวของพระเจ้า 20ถูกสร้างขึ้นเป็นอาคารโดยมีบรรดาอัครสาวกและประกาศกเป็นรากฐาน มีพระคริสตเยซูทรงเป็นศิลาหัวมุม 21พระคริสตเจ้าทรงทำให้อาคารทุกส่วนต่อกันสนิทเจริญขึ้นเป็นพระวิหาร ศักดิ์สิทธิ์เพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้า 22ในพระคริสตเจ้า ท่านทั้งหลายก็เช่นกันกำลังถูกก่อสร้างร่วมกันขึ้นเป็นที่ประทับของพระเจ้า เดชะพระจิตเจ้า
อรรถาธิบายและไตร่ตรอง
• อ่านพระคัมภีร์ จดหมายของเปาโลถึงชาวเอเฟซัสวันนี้มีข้อคิด ข้อไตร่ตรอง และเทววิทยาที่ลึกซึ้งมากหลายประเด็น ถ้าจะนำเสนอทั้งหมดคงยาวสุดๆ ลึกล้ำสุดๆ พ่ออยากให้อ่าน และขอนำเสนอบางประเด็นที่จำเป็นก่อนดังนี้
• ประเด็นแรก
o ถ้าไม่มีศีลล้างบาป เราก็อยู่ในโลกอย่างไม่มีความหวัง แต่เพราะเราเป็นคริสตชน เราได้รับความหวัง “ไม่มีความหวังไม่ได้” สำหรับคริสตชนทุกคน...
o ความหวัง คือ ผลของความเชื่อและความรักที่เราได้รับจากพระเจ้า
o ความหวัง คือ พลังของการรอคอยด้วยความรักและความเชื่อมั่นและความเพียรทน
o ความหวัง คือ ชีวิตของคริสตชน.... คนที่มีความหวังมีความสุขนะครับ
o สมัยเป็นเด็ก พ่อมักจะมีประสบการณ์ของการรอคอยเสมอ คอยอย่างมีความหวัง.... ยกตัวอย่างให้ฟังนะครับ พ่อเป็นเด็กบ้านนอก อยู่ตำบวลเจ้าเจ็ด จังหวัดอยุธยา ไม่ค่อยรู้จักกรุงเทพฯหรอก แต่รู้ว่า พี่ๆ ป้าๆ ญาติๆ ที่เขาดูฐานะดีกว่าเรา เขาอยู่กรุงเทพฯ เราเรียกพวกเขาว่า “คนกรุงเทพฯ” หรือ “พวกกรุงเทพฯ” สมัยนั้น นานมาแล้ว จากเจ้าเจ็ดมากรุงเทพฯนั้น ใช้เวลายาวนาน เดินทางกันเป็นวันๆ ด้วยการนั่งเรือ ต่อรถ ต่อรถ ต่อรถ หลายๆต่อกว่าจะถึง หรือไม่ก็ต้องไปด้วยเรือข้ามคืน เป็นเรือสองชั้น ชั้นบนคนอยู่ นอนค้างคืน ชั้น ล่างหมูเห็ดเป็ดไก่และสินค้าวุ่นวาย ไม่น่าเชื่อแต่นั้นคือความจริงเมื่อสี่สิบปีก่อน... พ่อเข้ากรุงเทพฯครั้งแรกในชีวิตก็นอนค้างคืนบนเรือแบบนี้แหละ... นานๆ จะมีข่าวว่าคนกรุงเทพจะมา ถ้าได้ข่าวว่าจะทางทางโทรเลข..(โทรเลขเลิกไปแล้ว) พ่อจะรอ รอ รอ รอพวกเขามา แน่นอนหวังได้... ขนม ของฝาก ของเล่น ฯลฯ พ่อจะนั่งรอตลอดเป็นวันๆ เช้าจรดเย็นเมื่อไรก็เมื่อนั้น ได้ยินเสียงเรือเข้าโค้งเจ้าเจ็ดมาแต่ไกลๆ พ่อก็วิ่งไปหน้าบ้านทุกครั้ง ถ้าใช่ก็ดีใจ ถ้าไม่ใช่ก็คอตกเดินกลับมาและรอ รอต่อไป แต่ที่แน่ๆ การรอทำให้เรามี “ความหวัง” เสมอ เมื่อเห็นเรือที่ญาติๆ มา ก็ดีใจสุดๆ วิ่งไปต้อนรับ ขนของ ตามองหาของฝาก ทุกนาทีมีความหวัง....
o ตอนเป็นเด็ก พ่อเคยอยากได้นกหงส์หยกสักคู่มาเลี้ยง และพี่เรา จริงเป็นแฟนพี่ครับ เขาสัญญาว่ามาคราวหน้าจะซื้อมาให้.... คราวหน้าหมายถึงปิดเทอมหน้า... และก็เวลาก็มาถึง ตื่นเต้นมาก รอนกหงส์หยกมากกว่ารอคน อยากได้ อยากเลี้ยง มันจะมาจากกรุงเทพฯ เวลาที่มา เชื่อไหมวันนั้น พ่อเกเรียน “แกล้งป่วย” หยุดเรียนรอเลยแหละครับ... ความหวังที่มันรุนแรงและทำให้เรามีความสุขกับการรอคอยและจดจ่อจริงๆ ความหวังเป็นแบบนี้....
o สรุป คริสตชนมีความเชื่อในพระเยซู มีความรัก ย่อมมีความหวัง และความหวังย่อมเป็นที่มาของการรอคอยด้วยความสุข “สันติ” และมั่นคงในความเชื่อและความรักครับ.....
o ไม่แปลกที่เปาโลสอนเราวันนี้ว่า “พระเยซูเจ้า คือ องค์สันติราชา” ของเราทุกคน
o พ่อสรุปว่า คริสตชนต้องมีความหวัง แลความหวัง ต้องทำให้เรามี “สันติ” ในชีวิตกับทุกคนนะครับ กล่าวโดยสรุป ความหวัง... ทำให้อ่อนโยน รอคอย ไม่โกรธ ไม่หลง ไม่รุนแรง ไม่มีกำแพงและการเป็นศัตรูกันอย่างแน่นอน
• ประเด็นที่สอง
o กางเขนของพระเยซูเจ้า คือ ศูนย์รวมความรักความเชื่อและควาหวังของเรา
o ในพระพระองค์ อาศัยพระองค์ และโดยทางพระองค์ ชีวิตได้มีสันติแน่นอน
o เปาโลเน้นว่า เราคริสตชนรวมเป็น “กายเดียวกัน” ในพระคริสตเจ้า ก็แหงแหละครับ ความรักรวมเราเป็นหนึ่งแน่นอน คริสตชนทุกคนจึงเป็นดังกายเดียวกัน
o เรื่อง “กายเดียวกัน” เป็นเทววิทยาคำสอนของเปาโลโดยตลอด ท่านเน้นให้เราคริสตชนต้องเป็นชีวิตของกันและกัน เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน นั่นคือชีวิตจิตแห่งความเป็นหนึ่งเดียว เป็นเอกภาพและสันติภาพ
o พี่น้องครับ ชีวิตคริสตชนแท้จริง ต้องไม่มีความแตกแยกนะครับ คิดดีๆ ไตร่ตรองดี อย่าแตกแยกกันเลย คริสตชนไม่แตก ครอบครัวคริสตชนก็ต้องไม่แตก พ่อรู้ครับว่าอยากและน่าเห็นใจ และแม้ต้องแตกแยกเพราะเหตุผลใดๆ พ่อก็ขอมีความหวังและมีความเห็นใจเสมอจริงๆ เราเจริญชีวิตในพระเยซูเจ้า “มหาสนิท” แห่งความเป็นหนึ่งเดียวนะครับ
• ประการที่สาม
o ชอบมากเรื่อง “พระเยซูเป็นศิลาหัวมุมของชีวิต” การสร้างอาคารแบบที่มีประตูโค้ง โดม ทำด้วยหินที่ซ้อนๆกันขึ้นไปเอนเข้าหากันจนถึงยอดสุด ยอดสุดคือศิลาหัวมุม สำคัญ แต่ใส่ที่หลังสุด ขาดไม่ได้ ถ้าขาดก็พังหมด....
o พี่น้องครับ ชีวิตหนึ่งเดียวของพระศาสนจักร ของครอบครัว ของชุมชนวัด ทั้งหมด ต้องการ “พระเยซู ศิลาหัวมุม ต้องรวมเป็นหนึ่งเดียวในพระองค์” ไม่มีพระองค์ ก็ ไปได้ไม่ไกลหรอกครับ พังหมด....
o ชีวิตเราเป็นหนึ่งเดียวกันในพระองค์ มีอัครสาวกเป็นรากฐานนะครับ มั่นใจเรื่องนี้ แค่เรามุ่งไปที่พระองค์ เราก็เป็นหนึ่งเดียวกันครับ
o แต่ถ้าเรามุ่ง “ตัวเอง” เอาแต่ตัวเอง ตัวเอง ตัวเอง ไม่ใช่พระองค์ก็อยู่ได้ครับโดดเดี่ยวได้ แต่สังคม ครอบครัว พระศาสนจักร ชุมชนวัดจะอยู่ที่ไหน อยู่ได้อย่างไร... ดังนั้น เปาโลสอน พระเยซูเจ้าเจ้าสำคัญที่สุดครับ
• ครับ เอาเท่านี้แหละ อ่านบทอ่านต่อ และไปต่อด้วยชีวิตจริงในสังคม ในชุมชนวัดที่มีความหวังและมีสันติสุขเสมอนะครับ
• พระเจ้าอวยพรครับ
o ครอบครัวคือพระศาสนจักร
o ชุมชนวัดคือพระศาสนจักร ถ้าเรามี่ความเชื่อ ไม่มีความรัก ไม่มีความหวังแท้ในกันและกัน แล้วสังคมพระศาสนจักรจะอยู่ได้อย่างไร พังหมดแน่ๆ
o พี่น้องเอ๊ย รักกันมากๆ หวังในกันมากๆ และที่สำคัญที่สุด คือ มีความหวังในพระองค์นะครับ ชีวิตคริสตชนของเราจะแข็งแรงแน่นอน... พระเจ้าอวยพรครับ
