บทบาทของธรรมบัญญัติd

         ⁷แล้วเราจะพูดอะไรอีก   จะพูดว่าธรรมบัญญัติเป็นบาปหรือ ไม่ใช่แน่นอน ถ้าไม่มีธรรมบัญญัติ ข้าพเจ้าก็คงไม่รู้จักบาป ตัวอย่างเช่น ถ้าธรรมบัญญัติไม่ได้บอกว่า อย่าโลภ ข้าพเจ้าคงไม่รู้ว่าความโลภคืออะไร  ⁸แต่เมื่อธรรมบัญญัติเปิดโอกาสให้  บาปจึงถือโอกาสทำให้ความโลภทุกชนิดกำเริบขึ้นในตัวข้าพเจ้า เพราะถ้าไม่มีธรรมบัญญัติ บาปก็เหมือนยังตายอยู่

        ⁹ในอดีต เมื่อยังไม่มีธรรมบัญญัติ ข้าพเจ้ามีชีวิตอยู่e แต่เมื่อมีธรรมบัญญัติ บาปกลับฟื้นคืนชีพ  ¹⁰และข้าพเจ้าก็ตาย ข้าพเจ้าพบว่าธรรมบัญญัติซึ่งมีไว้เพื่อนำชีวิตนั้น กลับนำความตายมาให้  ¹¹เพราะบาปซึ่งฉวยโอกาสจากธรรมบัญญัติ หลอกลวงข้าพเจ้าและใช้ธรรมบัญญัตินั่นเองฆ่าข้าพเจ้า

       ¹²ดังนั้น ธรรมบัญญัติย่อมศักดิ์สิทธิ์ และพระบัญญัติก็ย่อมดีศักดิ์สิทธิ์และยุติธรรม  ¹³เพราะฉะนั้น สิ่งดีกลายเป็นความตายสำหรับข้าพเจ้าหรือ หามิได้ บาปfนั่นแหละ ที่อาศัยสิ่งดีเป็นสื่อนำความตายมาให้ข้าพเจ้าเพื่อแสดงความเป็นบาปมากขึ้น ดังนั้น เมื่อบาปอาศัยพระบัญญัติ บาปก็ยิ่งแสดงตนเป็นสิ่งชั่วร้ายหาขอบเขตมิได้

d ธรรมบัญญัติเองนั้นเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์และดี เนื่องจากแสดงพระประสงค์ของพระเจ้า 7:12-25; 1 ทธ 1:8; อีกทั้งยังเป็นสิทธิพิเศษที่เป็นเกียรติของอิสราเอลอีกด้วย รม 9:4; แต่ดู 2:14ฯ ถึงกระนั้นดูเหมือนว่าธรรมมบัญญัติได้ประสบความล้มเหลว เพราะแม้จะมีธรรมบัญญัติชาวยิวก็ยังเป็นคนบาปเหมือนกับคนอื่น ๆ ทุกคน 2:21-27; กท 6:13; อฟ 2:3; และการถือตามธรรมบัญญัติยังทำให้พวกเขามีความมั่นใจเกินไป  รม 2:17-20; 3:27; 4:2,4; 9:31ฯ; ฟป 3:9; อฟ 2:8; จนว่าพวกเขาถูกธรรมบัญญัติปิดกั้นไว้ไม่ให้รับพระหรรษทานของพระคริสตเจ้า กท 6:12; ฟป 3:18; เทียบ กจ 15:1 กล่าวสั้น ๆ  ก็คือ ธรรมบัญญัตติไม่มีอำนาจที่จะทำให้ผู้ใดเป็นคนชอบธรรมได้ 3:20; กท 3:11,21ฯ; เทียบ ฮบ 7:19; เหตุผลที่เปาโลอ้างเพื่อโจมตีฝ่ายตรงข้าม  มีลักษณะเหมือนขัดกับความจริง คือ การที่ธรรมบัญญัติดูเหมือนจะล้มเหลวเกิดขึ้นเนื่องจากธรรมชาติของธรรมบัญญัติเองและเนื่องจากบทบาทของธรรมบัญญัติในประวัติศาสตร์แห่งความรอดพ้น ธรรมบัญญัติให้ความรู้แต่ไม่ได้ให้กำลังฝ่ายจิต ไม่มีกฎหมายข้อใด ไม่ว่าจะเป็นของโมเสสหรือกฎหมายอื่น ๆ หรือแม้กระทั่งบัญญัติแรกที่ให้แก่อาดัมเอง ดู 9-11; สามารถป้องกันบาปได้ อันที่จริง กฎหมายทำให้บาปเลวร้ายยิ่งขึ้น เพราะว่า1) แม้ว่ากฎหมายจะไม่ใช่แหล่งที่มาของบาป แต่ก็เป็นเครื่องมือของบาปโดย "ทวีการละเมิดให้มากขึ้น" 7:7ฯ;2) กฎหมายให้ความรู้แก่สติปัญญา จึงทำให้มีความผิดมากขึ้น เพราะทำให้เป็นการล่วงละเมิดโดยจงใจ 4:15; 5:13;3) วิธีแก้ไขที่กฎหมายให้ไว้แต่เพียงอย่างเดียว คือการลงโทษ  4:15; การสาปแช่ง กท 3:10; การกล่าวโทษ 2 คร 3:9; ความตาย 2 คร 3:6; ดังนั้น จึงอาจเรียกกฎหมายได้ว่า "เป็นกฎแห่งบาปและความตาย" รม 8:2; เทียบ รม 7:13; 1 คร 15:56; อย่างไรก็ตาม พระเจ้ามีพระประสงค์ให้มีระบบที่ยังไม่สมบูรณ์นี้ เป็นช่วงของการอบรมชั่วคราว กท 3:24; เพื่อทำให้มนุษย์รู้สำนึกถึงบาปของตน รม 3:19ฯ; 5:20; กท 3:19; และสอนพวกเขาให้แสวงหาความชอบธรรมโดยทางพระหรรษทานของพระเจ้าเท่านั้น รม 11:32; กท 3:22 เนื่องจากว่าสถานการณ์เช่นนี้เป็นเพียงสถานการณ์ชั่วคราว จึงจะต้องเปิดทางรับความสมบูรณ์ของพระสัญญาที่ได้ให้ไว้แก่อับราฮัมและลูกหลานของเขาก่อนที่จะมีธรรมบัญญัติ กท 3:6-22; รม 4  พระคริสตเจ้าได้ทำให้ธรรมบัญญัติจบสิ้นลง อฟ 2:15; เทียบ รม 10:4; โดยทำให้ทุกสิ่งในธรรมบัญญัติที่เป็นคุณค่าทางบวก รม 3:31; 9:31; บรรลุถึงความสมบูรณ์ ดู มธ 3:15; 5:17 โดยการสิ้นพระชนม์ ซึ่งแสดงความรักของพระองค์อย่างสูงสุด รม 5:8; 8:35,39; กท 2:20; ฟป 2:5-8; และทรงตอบสนองข้อเรียกร้องของธรรมบัญญัติแทนคนบาป ซึ่งพระองค์ทรงทำพระองค์ให้เหมือนกับพวกเขานั่นเอง รม 8:3 เชิงอรรถ c; กท 3:13 เชิงอรรถ e; คส 2:14; พระองค์ช่วยทำให้บุตรพ้นจากการดูแลของผู้ปกครอง กท  3:25ฯ; พร้อมกับพระองค์ พวกเขาตายต่อธรรมบัญญัติ  7:4-6; กท 2:19; เทียบ คส 2:20; พระองค์ได้ทรงไถ่พวกเขาจากธรรมบัญญัติ กท 3:13; เพื่อทำให้พวกเขาเป็นบุตรบุญธรรม กท 4:5; โดยทางพระจิตเจ้าที่ได้สัญญาไว้ พระองค์ประทานให้มนุษยชาติที่ได้รับการฟื้นฟูดังกล่าว อฟ 2:15 เชิงอรรถ n ให้มีกำลังภายในที่จะประกอบความดีตามที่ธรรมบัญญัติกำหนดไว้ รม  8:4ฯ; ระบบพระหรรษทานนี้เข้ามาแทนที่ระบบพระบัญญัติเดิม ยังอาจจะเรียกว่าเป็นกฎหมายได้ แต่เป็น "กฎของความเชื่อ" 3:27; เป็น "กฎของพระคริสตเจ้า" กท 6:2; "กฎของพระจิตเจ้า" รม 8:2; และมีความรักเป็นคำสั่งที่สำคัญที่สุด รม 13:8-10; กท 5:14; เทียบ ยน 13:34; ยก 2:8 ซึ่งเป็นการมีส่วนในความรักของพระบิดาและพระบุตร รม 5:5 เชิงอรรถ d; กท 4:6

e เปาโลพูดในนามของมนุษยชาติก่อนที่พระเจ้าจะประทานธรรมบัญญัติให้ เทียบ 5:13

f พูดถึงบาปเหมือนกับเป็นบุคคลหนึ่ง เทียบ 5:12 ในที่นี้บาปแทนที่ของงู ใน ปฐก 3:1; และแทนปีศาจ ใน     ปชญ 2:24