ปรีชาญาณปกป้องให้พ้นเพื่อนไม่ดี

2 1ลูกเอ๋ย ถ้าลูกยอมรับถ้อยคำของพ่อa

และรักษาบทบัญญัติของพ่อเป็นทรัพย์สมบัติไว้กับตน

2เงี่ยหูรับฟังปรีชาญาณ

และเอียงใจแสวงหาความเข้าใจ

3ถูกแล้ว ถ้าลูกเรียกหาความรู้

และเปล่งเสียงหาความเข้าใจ

4ถ้าลูกแสวงหาปรีชาญาณเหมือนหาเงิน

และเสาะหาปรีชาญาณเหมือนขุดหาขุมทรัพย์ที่ซ่อนอยู่

5ลูกก็จะเข้าใจความยำเกรงพระยาห์เวห์

และจะพบความรู้จักพระเจ้า

6เพราะพระยาห์เวห์ประทานปรีชาญาณ

ความรู้และความเข้าใจออกมาจากพระโอษฐ์

7พระองค์ทรงสงวนคำแนะนำไว้สำหรับคนเที่ยงตรง

ทรงเป็นโล่แก่ผู้ดำเนินชีวิตไร้ตำหนิ

8ทรงปกป้องผู้เดินตามความยุติธรรม

ทรงรักษาหนทางของผู้จงรักภักดีต่อพระองค์

9แล้วลูกจะเข้าใจความชอบธรรม ความยุติธรรม

และความซื่อตรง ซึ่งเป็นหนทางนำไปสู่ความสุข

10เพราะปรีชาญาณจะเข้ามาในใจของลูก

และความรู้จะทำให้จิตใจของลูกมีความยินดี

11ความคิดรอบคอบจะเฝ้าดูแลลูก

ความเข้าใจจะคอยระวังลูกไว้

12เพื่อช่วยลูกให้พ้นจากหนทางของคนชั่วร้าย

พ้นจากคนที่พูดตลบตะแลง

13พ้นจากผู้ที่ละทิ้งวิถีทางของคนเที่ยงตรง

เพื่อเดินตามหนทางแห่งความมืด

14คือผู้ที่ยินดีในการทำความชั่ว

ชื่นชมในแผนการตลบตะแลงและชั่วร้าย

15ที่วิถีชีวิตของเขาคดเคี้ยว

มีความประพฤติไม่ซื่อตรง

16ลูกจะได้รอดพ้นจากหญิงมีชู้b

จากหญิงแปลกหน้าที่พูดจาพะเน้าพะนอ

17เธอละทิ้งคู่ชีวิตที่อยู่ด้วยกันตั้งแต่วัยสาว

และลืมพันธสัญญากับพระเจ้าของตน

18บ้านของเธอนำไปสู่ความตาย

วิถีทางของเธอนำไปสู่แดนผู้ตาย

19ผู้ที่ไปหาเธอจะไม่กลับมาอีก

เขาจะไปไม่ถึงหนทางของผู้มีชีวิตอีกเลย

20เพราะฉะนั้น ลูกจะต้องเดินในหนทางของคนดี

และรักษาวิถีทางของผู้ชอบธรรม

21เพราะคนซื่อตรงจะอาศัยอยู่ในแผ่นดิน

และผู้ไร้มลทินจะดำรงอยู่ที่นั่น

22แต่คนชั่วร้ายจะถูกตัดออกไปจากแผ่นดิน

คนทรยศจะถูกถอนรากออกไป

2 a ปรีชาญาณย่อมมาจากพระเจ้าทั้งสิ้น (ข้อ 6) แต่ผู้รับปรีชาญาณต้องมีคุณสมบัติที่เหมาะสมด้วย คือมีจิตใจที่แสวงหาความรู้ (ข้อ 3-4) และมีความพร้อมที่จะเรียนรู้จากคำสอนของผู้อาวุโส (ข้อ 1-2 ฯลฯ)

b “หญิงมีชู้” คือ “ภรรยาของผู้อื่น” – ภาคต้นของหนังสือสุภาษิต (บทที่ 1-9) เป็นเนื้อหาสุดท้ายที่ถูกรวบรวมไว้ในหนังสือ มักจะเตือนบ่อยๆให้ละเว้นการมีชู้หรือผิดประเวณี (2:16-19; 5:2-23; 6:24 – 7:27) – พระคัมภีร์กล่าวถึงการมีชู้ว่าเป็นเรื่องเดียวกันกับการละทิ้งพันธสัญญาต่อพระเจ้า 2:17 – ดู 5:15 เชิงอรรถ b ด้วย – ความผิดประการนี้นำไปสู่แดนผู้ตาย (2:18; 5:5,6; 7:26-27) – ในข้อความต่างๆเหล่านี้ มีเพียงครั้งเดียวที่เท้าความถึงการขายตัวเป็นโสเภณี (6:26) ซึ่งสุภาษิตโบราณกล่าวว่าเป็นการผิดประเวณีด้วย – ดู 23:27; 31:3 – เทียบ 29:3 – เพราะความสัมพันธ์กับโสเภณีทำให้กษัตริย์ประพฤติผิด และทำให้นักรบหมดกำลัง