การเชื่อฟังองค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นปรีชาญาณสำหรับชาวอิสราเอล

4  1บัดนี้ ชาวอิสราเอลเอ๋ย จงฟังข้อกำหนดและกฎเกณฑ์ที่ข้าพเจ้าสอนท่านทั้งหลายให้ปฏิบัติ แล้วท่านจะมีชีวิต และเข้ายึดครองแผ่นดินซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่านทรงมอบให้ท่าน  2ท่านจะต้องไม่เพิ่มเติมสิ่งใดลงไปในข้อความที่ข้าพเจ้าสั่ง และต้องไม่ตัดตอนใดออกไป แต่ต้องปฏิบัติตามบทบัญญัติขององค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของท่าน ตามที่ข้าพเจ้าสั่งท่านไว้  3ท่านได้เห็นสิ่งที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงกระทำที่  บาอัลเปโอร์กับตาแล้ว ที่นั่นองค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของท่านทรงทำลายล้างทุกคนที่ติดตามพระบาอัลแห่งเปโอร์  4ส่วนท่านทั้งหลายที่ซื่อสัตย์ต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของท่าน ยังคงมีชีวิตอยู่จนทุกวันนี้  5ดูซิ ข้าพเจ้าสอนท่านให้รู้จักข้อกำหนดและกฎเกณฑ์ดังที่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของข้าพเจ้าทรงบัญชา เพื่อท่านจะได้ปฏิบัติตามในแผ่นดินที่ท่านกำลังจะเข้าไปยึดครองa  6ท่านจะต้องปฏิบัติตามอย่างซื่อสัตย์ เพื่อชนชาติอื่น ๆ จะได้เห็นว่าท่านมีความเข้าใจและปรีชาญาณ เมื่อเขาได้ยินคำพูดถึงข้อกำหนดเหล่านี้ เขาจะพูดว่า "ชนชาติยิ่งใหญ่นี้เท่านั้นเป็นประชากรที่มีความเข้าใจและปรีชาญาณ"  7เพราะไม่มีชนชาติใดแม้ยิ่งใหญ่เพียงใดก็ตามจะมีพระเจ้าอยู่ใกล้ชิด ดังที่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของเราทรงสถิตอยู่ใกล้ชิดเรา ทุกครั้งที่เราร้องทูลพระองค์b  8ไม่มีชนชาติยิ่งใหญ่ชาติใดมีข้อกำหนดและกฎเกณฑ์เที่ยงธรรม เท่ากับธรรมบัญญัตินี้ที่ข้าพเจ้ากำลังสอนท่านอยู่ในวันนี้


4 a "ข้อกำหนดและกฎเกณฑ์" (ข้อ 5) ของชาวอิสราเอลค่อย ๆ พัฒนาขึ้นเป็นประมวลกฎหมายที่เรียกว่า "ธรรมบัญญัติ" ซึ่งจะมีบทบาทสำคัญที่สุดในศาสนาของชาวอิสราเอล "ธรรมบัญญัติ" หรือ "torah" นี้มีความหมายแรก คือ "คำสั่งสอน" หรือ "คำแนะนำ" ซึ่งรวมทั้งพิธีทางศาสนาและกฎเกณฑ์ความประพฤติทุกอย่างของมนุษย์ ซึ่งจะรับแรงบันดาลใจจากจิตสำนึกถึงพันธสัญญาและถึงพระเจ้าผู้ทรงเชิญชวนชาวอิสราเอลให้ทำพันธสัญญาด้วยและทรงรับรองพันธสัญญานี้ (ปฐก 15:1 เชิงอรรถ a) การเปิดเผยของพระเจ้าและคำสั่งสอนที่ถ่ายทอดต่อกันมา ข้อเขียนโบราณ รวมทั้งคำสอนของบรรดาประกาศกค่อย ๆ อบรม "ชีวิต" ทั้งหมดของชาวอิสราเอล (ข้อ 1; 8:3 เชิงอรรถ b; 30:14 เชิงอรรถ c; สดด 19:7-14; 94:12; 119:1 เชิงอรรถ a; บสร 1:26; 24:23; ดู กจ 7:38 เชิงอรรถ l) ในภายหลัง พระเยซูเจ้าจะทรงประกาศว่าพระองค์เสด็จมาเพื่อ "ทำให้ธรรมบัญญัติและประกาศกสมบูรณ์ขึ้น" (มธ 5:17 เชิงอรรถ h ดู มธ 22:34-40ฯ) และเปาโลจะอธิบายว่า ความเชื่อในพระคริสตเจ้าจะเข้ามาแทนที่ "ธรรมบัญญัติ" นี้อย่างไร (รม 3:27 เชิงอรรถ p; 10:4)

b ตำนานอื่น ๆ ในหนังสือปัญจบรรพมักจะเน้นว่าพระเจ้าทรงอยู่ห่างไกลจากมนุษย์ (ดู อพย 33:20 เชิงอรรถ i)   ฉธบ กลับเชิญชวนให้คิดว่าพระเจ้าทรงอยู่ใกล้ชิดและทรงรักประชาชนของพระองค์ ยิ่งกว่านั้นยังประทับในหมู่พวกเขาด้วย (12:5) เรายังพบทรรศนะเดียวกันนี้ในเรื่องการถวายพระวิหารแด่พระเจ้า (1 พกษ 8:10-29) และใน อสค 48:35 หนังสือพันธสัญญาใหม่จะเน้นถึงทรรศนะนี้อย่างชัดเจน (ดู ยน 1:14 เชิงอรรถ m)