องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงลงโทษสั่งสอนชาวอิสราเอล

34องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงฟังเสียงบ่นว่าของท่าน ก็ทรงพระพิโรธและทรงสาบานว่า  35"จะไม่มีผู้ใดในบรรดาคนชั่วรุ่นนี้ เข้าไปอยู่ในแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์ ซึ่งเราสาบานว่าจะมอบให้แก่บรรพบุรษของท่าน  36นอกจากคาเลบบุตรของเยฟุนเนห์ เขาจะได้เข้าไป และเราจะมอบแผ่นดินที่เขาไปสำรวจมานั้นแก่เขาและบุตร เพราะเขาเชื่อฟังองค์พระผู้เป็นเจ้าทุกอย่าง"  37ท่านยังเป็นเหตุให้องค์พระผู้เป็นเจ้ากริ้วข้าพเจ้าด้วย และ ตรัสว่า "โมเสส ท่านจะไม่ได้เข้าไปในแผ่นดินนั้นเช่นเดียวกัน  38แต่โยชูวา บุตรของนูนผู้ช่วยของท่านจะได้เข้าไป จงให้กำลังใจแก่เขาเถิด เขาจะเป็นผู้นำชาวอิสราเอลเข้ายึดครองแผ่นดิน  39ท่านเคยกลัวว่าบรรดาเด็ก ๆ ของท่านจะถูกศัตรูจับเป็นเชลย เด็ก ๆ ซึ่งยังไม่รู้เดียงสาเหล่านี้จะเข้าไปในแผ่นดินนั้น เราจะมอบแผ่นดินนั้นให้เขายึดครอง  40แต่ท่านทั้งหลาย จงกลับไปสู่ถิ่นทุรกันดาร ตามทางไปสู่ทะเลต้นกก"

41ครั้งนั้นท่านทั้งหลายตอบข้าพเจ้าว่า "เราได้ทำบาปต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า เราจะเข้า โจมตีดังที่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของเราทรงบัญชาแก่เรา" แต่ละท่านก็เตรียมตัวทำสงครามและคิดว่าจะบุกเมืองบนภูเขาได้ง่าย  42แต่องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า "จงเตือนเขาอย่าให้ขึ้นไปโจมตี เพราะเราจะไม่อยู่กับท่าน ท่านจะต้องพ่ายแพ้แก่บรรดาศัตรู"  43ข้าพเจ้าบอกท่าน แต่ท่านไม่ยอมฟัง ท่านขัดพระบัญชาขององค์พระผู้เป็นเจ้า คงดื้อดึงยกทัพขึ้นไปรบบนภูเขาด้วยความอวดดี  44ชาวอาโมไรต์ซึ่งอาศัยอยู่ตามภูเขานั้นออกมาสู้กับท่านเหมือนฝูงผึ้ง ขับไล่ท่านจนต้องพ่ายแพ้จากเสอีร์ไปจนถึงโฮมาห์  45ท่านทั้งหลายจึงกลับมาร่ำไห้เฉพาะพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้า แต่พระองค์ไม่สนพระทัยฟังเสียงของท่าน  46ท่านจึงต้องหยุดอยู่ที่คาเดชต่อไปอีกนานอย่างที่ท่านได้อยู่