พระบัญชาขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่ภูเขาโฮเรบ

6องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของเรา ตรัสแก่เราที่ภูเขาโฮเรบว่า "ท่านทั้งหลายพักอยู่ที่  ภูเขาแห่งนี้นานพอแล้ว  7จงรื้อกระโจม ออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังภูเขาของชาวอาโมไรต์ และดินแดนรอบ ๆ ทั้งหมดคือหุบเขาอาราบาห์ แถบภูเขา แถบลาดเขาเชเฟลาห์บริเวณแคว้นเนเกบ ตามชายฝั่งทะเล แผ่นดินของชาวคานาอันและเลบานอนจนถึงแม่น้ำยูเฟรติส  8ดูซิ เรามอบแผ่นดินนี้ให้ท่านทั้งหลายแล้ว จงเข้าไปยึดครองแผ่นดินซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสาบานจะมอบให้แก่บรรพบุรุษของท่าน คือ อับราฮัม อิสอัค และยาโคบ กับเชื้อสายของเขาในภายหลัง"

9เวลานั้น ข้าพเจ้าบอกท่านทั้งหลายว่า "ข้าพเจ้าไม่อาจปกครองดูแลท่านได้ตามลำพัง  10องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของท่านทรงทวีจำนวนของท่านจนมากดุจดวงดาวในท้องฟ้า  11ขอให้องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของบรรพบุรุษของท่าน ทรงทวีจำนวนของท่านอีกพันเท่าและทรงอวยพรท่านตามที่ทรงสัญญาไว้เถิดc  12แต่ข้าพเจ้าเพียงคนเดียวไม่อาจแบกภาระหนักและการทะเลาะเบาะแว้งของท่านได้  13ท่านทั้งหลายจงเลือกคนที่เฉลียวฉลาด มีความเข้าใจ และมีประสบการณ์ มาจากทุกเผ่า ข้าพเจ้าจะได้แต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าของท่าน"  14ท่านทั้งหลายก็ตอบว่า "ข้อเสนอของท่านดีแล้ว เราเห็นด้วย"  15ข้าพเจ้าจึงรับคนที่เฉลียวฉลาด และมีประสบการณ์เหล่านั้นที่ท่านเลือกจากเผ่าของท่านแต่งตั้งเขาให้เป็นหัวหน้า ให้บางคนดูแลคนจำนวนพัน บ้างดูแลคนจำนวนร้อย บ้างดูแลคนจำนวนห้าสิบ บ้างก็ดูแลคนจำนวนสิบ ข้าพเจ้ายังแต่งตั้งเขาให้เป็นผู้รับผิดชอบเผ่าของท่านด้วย            16ครั้งนั้น ข้าพเจ้าสั่งผู้พิพากษาของท่านว่า "ท่านจงฟังข้อพิพาทระหว่างพี่น้องของท่านและจงตัดสินอย่างยุติธรรมไม่ว่าจะเป็นคดีระหว่างพี่น้องร่วมชาติ หรือเป็นคดีระหว่างชาวอิสราเอลกับคนต่างชาติที่มาอาศัยอยู่กับเขา  17ท่านจะต้องไม่ลำเอียงd ในการพิพากษา ท่านจะต้องฟังทุกคนไม่ว่าเป็นคนสำคัญหรือไม่ ท่านต้องไม่เกรงกลัวมนุษย์ผู้ใด เพราะพระเจ้าทรงเป็นผู้ตัดสิน ถ้ามีคดีที่ยากเกินความสามารถของท่าน ท่านจะต้องนำคดีนั้นมาให้ข้าพเจ้าพิจารณา  18ครั้งนั้น ข้าพเจ้าได้สั่งทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านทั้งหลายต้องปฏิบัติ"


c ใน กดว 11:11-15 โมเสสบ่นกับพระยาห์เวห์ว่า ชาวอิสราเอลทวีจำนวนมากเกินไปจนเขาไม่อาจดูแลได้ทั่วถึงเท่านั้น แต่ในที่นี้ยังมองว่าการเพิ่มจำนวนของประชากรเป็นพระพรของพระเจ้าด้วย

d "ไม่ต้องลำเอียง" แปลตามตัวอักษรได้ว่า "อย่ามองหน้า" คือ ไม่เลือกที่รักมักที่ชังในการตัดสิน (16:19; ลนต 19:15) ผู้พิพากษาจะต้องเอาอย่างพระเจ้าผู้ไม่ทรงเลือกที่รักมักที่ชังอย่างยิ่ง (10:17 เชิงอรรถ f; สภษ 24:23) บรรดาประกาศกจะเห็นปัญหาเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน เช่น อสย 10:2; ยรม 5:28; อสค 22:12; อมส 2:6; 5:7,10;   มคา 3:9,11