“ลูกเอ๋ย บาปของท่านได้รับการอภัยแล้ว”
9. พระเยซูเจ้าเสด็จมาเพื่อเรียกคนบาป (6)
2. พระเยซูเจ้าทรงทราบว่า โรคภัยไข้เจ็บของมนุษย์เป็นเรื่องสำคัญ เมื่อพระองค์เห็นเราป่วยเช่นนี้ก็ทรงสงสาร ทรงพยายามรักษาให้หาย การกระทำเช่นนี้แสดงว่าพระบิดามีพระเมตตา ทรงสงสารเรา เพราะเราต้องการความรอดพ้นทั้งฝ่ายกายและจิตใจ ทุกครั้งที่เราอ่านในพระวรสารว่าพระเยซูเจ้าทรงรักษาโรคต่าง ๆ ก็เน้นลักษณะความรักของพระเจ้า  การรักษาให้หายฝ่ายกายเป็นเครื่องหมายแสดงความรอดพ้นของมนุษย์ทั้งหมด ความรอดพ้นนี้จะทำให้เรามีชีวิตสนิทสัมพันธ์กับพระเจ้าและกับเพื่อนมนุษย์ การเป็นศิษย์ของพระเยซูเจ้าเป็นรูปแบบล่วงหน้าของความสัมพันธ์เป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้าตลอดไป
3. เราทุกคนมีแนวโน้มที่ไม่ให้ความสำคัญแก่บุคคลหรือกลุ่มบุคคลเท่าที่ควร เพราะเขามีสถานภาพทางสังคม เพศ ศาสนา หรือการศึกษาต่างจากเรา พระเยซูเจ้าไม่ทรงแบ่งแยกมนุษย์ผู้ถือว่าตนเป็นคนดีหรือเป็นคนบาป เพราะพระเยซูเจ้าทรงแสดงว่าพระเจ้าทรงส่งพระบุตรเพื่อมาพบมนุษย์ทุกคน ความแตกต่างดังกล่าวข้างต้นไม่ใช่เรื่องสำคัญ เพราะสิ่งสำคัญคือทุกคนเหมือนกัน เพราะเป็นคนบาปและต้องการคืนดีกับพระเจ้า พระเยซูเจ้าทรงประกาศข่าวดีแห่งความรอดพ้นแก่มนุษย์ทุกคน ทรงต้องการให้ทุกคนกลับใจ ทรงเชิญชวนทุกคนให้มีความสัมพันธ์กับพระองค์ ทรงพร้อมที่จะให้อภัยบาป ส่วนผู้ที่ยังแบ่งแยกมนุษย์ ไม่ว่าโดยความคิดต่าง ๆ ก็ไม่เข้าใจภารกิจของพระเจ้า และไม่เข้าใจการเป็นศิษย์ของพระองค์อย่างแท้จริง

4. พระเยซูเจ้าทรงเห็นความเชื่อของผู้ที่หามคนอัมพาต ความเชื่อในที่นี้หมายถึงผู้ที่ปฏิบัติตามสภาพของตน เพราะมนุษย์ขึ้นกับพระเจ้าโดยสิ้นเชิงและมีความไว้วางใจในพระองค์ อาจพูดได้ว่า ความเชื่อมีองค์ประกอบ 5 ประการคือ
1) ความเชื่อหมายถึง การเชื่อฟังพระวาจาโดยไว้วางใจในพระเจ้าผู้ทรงเปิดเผยพระองค์เองแก่เรา
2) ความเชื่อหมายถึง การเชื่อฟังสิ่งที่พระเจ้าตรัสโดยไว้วางใจว่าพระองค์ทรงซื่อสัตย์ เรารู้ว่าพระจาวานั้นเป็นจริงเพราะพระองค์ตรัส เราจึงยอมรับสุดจิตใจสุดกำลัง
3) ความเชื่อหมายถึง การปฏิบัติตามพระประสงค์ของพระเจ้าโดยไว้วางใจว่า พระองค์ทรงมีพระญาณเอื้ออาทร ทรงเป็นบิดาที่มีพระปรีชาญาณและทรงรักเรา
4) ความเชื่อหมายถึง การตอบสนองความรักของพระเจ้าโดยมั่นใจว่าพระองค์ทรงรักเรา
5) ความเชื่อหมายถึง การดำเนินชีวิตชิดสนิทกับพระเยซูเจ้า โดยมีส่วนร่วมร่วมในความเชื่อที่พระองค์ทรงมีต่อพระบิดา

5. พระเยซูเจ้าทรงมีอำนาจที่จะให้อภัย การให้อภัยเป็นเหตุการณ์ที่คาดคะเนล่วงหน้าไม่ได้ เราไม่สามารถที่จะบอกว่า ตนต้องทำอะไรจึงสมควรได้รับการอภัย เพราะการให้อภัยเปรียบเทียบกับการรักษาให้หายที่เราทำโดยตนเองไม่ได้ แต่การให้อภัยจากพระเยซูเจ้าช่วยเราไม่ให้ผิดหวังและท้อแท้ เพราะรู้สึกว่าเราทำผิดจนไม่มีผู้ใดช่วยเราได้ ตรงกันข้าม การให้อภัยจากพระเยซูเจ้าให้กำลังใจ ทำให้มีความหวังอยู่เสมอ ไม่ว่าเราจะทำอะไร ไม่ว่าเราเป็นใคร พระเจ้ายังทรงรักเราและจะทรงรักเราอยู่เสมอ

บางคนคิดว่าการให้อภัยคือการลืมอดีต ลืมสิ่งที่เคืองใจ การให้อภัยไม่หมายความว่าจะต้องลืมอดีต หรือปิดบังสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตซึ่งทำให้เราเจ็บปวด แต่การให้อภัยหมายถึงการยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น ยอมรับบาปที่ได้ทำและปรารถนาที่จะเปลี่ยนแปลงตนเอง มนุษย์ต้องการให้ผู้อื่น รวมทั้งผู้ที่ตนได้ล่วงเกินให้รักตนต่อไป นี่คือลักษณะความรักของพระเจ้าและต้องเป็นลักษณะความรักที่เรามอบให้แก่ผู้อื่น

6. ผู้ที่พระเยซูเจ้าทรงช่วยไม่ได้คือผู้ที่คิดว่าตนดีแล้วและไม่ต้องการสิ่งใดจากผู้อื่น ตรงกันข้าม เพียงผู้ใดที่เชื่อว่าพระเยซูเจ้าทรงทำได้ทุกอย่างสำหรับตนเอง และแม้เป็นคนบาปในจิตใจลึก ๆ ปรารถนาที่พระองค์จะทรงรักษาให้หาย ผู้นั้นจะได้รับการช่วยเหลือจากพระองค์อย่างแท้จริง ถ้าผู้ใดรู้สึกไม่ต้องการพระองค์ เท่ากับว่าผู้นั้นสร้างกำแพงระหว่างตนกับพระเยซูเจ้า มนุษย์ต้องรู้สึกว่าต้องการพระองค์อย่างแท้จริง เพื่อจะเข้าถึงพระองค์ได้